10.
Η ομιλία για την τήρηση των κανόνων
190.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο Ανατολικό Μοναστήρι, στο μέγαρο της μητέρας του Μιγκάρα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος, την ημέρα της τήρησης των κανόνων, καθόταν περιστοιχισμένος από την Κοινότητα μοναχών.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού κοίταξε την Κοινότητα των μοναχών που ήταν σιωπηλή, απόλυτα σιωπηλή, απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Αυτή η συνέλευση, μοναχοί, είναι χωρίς κούφια λόγια· αυτή η συνέλευση, μοναχοί, είναι απαλλαγμένη από κούφια λόγια· αγνή, εδραιωμένη στην ουσία. Τέτοια είναι αυτή η κοινότητα μοναχών, μοναχοί· τέτοια είναι αυτή η συνέλευση, μοναχοί. Όπως μια τέτοια συνέλευση είναι δύσκολο να τη δει κανείς στον κόσμο, τέτοια είναι αυτή η κοινότητα μοναχών, μοναχοί· τέτοια είναι αυτή η συνέλευση, μοναχοί. Όπως μια τέτοια συνέλευση είναι άξια προσφορών, άξια φιλοξενίας, άξια δώρων, άξια χαιρετισμού με ενωμένες παλάμες, το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο, τέτοια είναι αυτή η κοινότητα μοναχών, μοναχοί· τέτοια είναι αυτή η συνέλευση, μοναχοί. Όπως σε μια τέτοια συνέλευση το λίγο που δίνεται γίνεται πολύ, το πολύ που δίνεται γίνεται περισσότερο, τέτοια είναι αυτή η κοινότητα μοναχών, μοναχοί· τέτοια είναι αυτή η συνέλευση, μοναχοί. Όπως μια τέτοια συνέλευση αξίζει να ταξιδέψει κανείς πολλές γιότζανες για να τη δει, ακόμα και με εφόδια στον ώμο, τέτοια είναι αυτή η κοινότητα μοναχών, μοναχοί.
«Υπάρχουν, μοναχοί, μοναχοί σε αυτή την κοινότητα μοναχών που έχουν φτάσει στο επίπεδο των θεών και διαμένουν· υπάρχουν, μοναχοί, μοναχοί σε αυτή την κοινότητα μοναχών που έχουν φτάσει στο επίπεδο του Βράχμα και διαμένουν· υπάρχουν, μοναχοί, μοναχοί σε αυτή την κοινότητα μοναχών που έχουν φτάσει στην αδιαταραξία και διαμένουν· υπάρχουν, μοναχοί, μοναχοί σε αυτή την κοινότητα μοναχών που έχουν φτάσει στην ευγένεια και διαμένουν.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός έχει φτάσει στο επίπεδο των θεών; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές... κ.λπ... έχοντας επιτύχει την πρώτη διαλογιστική έκσταση, διαμένει· με τον κατευνασμό του λογισμού και του συλλογισμού... κ.λπ... τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση... κ.λπ... την τρίτη διαλογιστική έκσταση... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην τέταρτη διαλογιστική έκσταση. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός έχει φτάσει στο επίπεδο των θεών.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός έχει φτάσει στο επίπεδο του Βράχμα; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει. Με συμπόνια... με αλτρουιστική χαρά... με νου συνοδευόμενο από αταραξία, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από αταραξία, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός έχει φτάσει στο επίπεδο του Βράχμα.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός έχει επιτύχει την αδιαταραξία; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός, με την πλήρη υπέρβαση των αντιλήψεων της υλικής μορφής, με την πάροδο των αντιλήψεων της αποστροφής, με τη μη προσοχή στις αντιλήψεις της ποικιλομορφίας, σκεπτόμενος 'άπειρος είναι ο χώρος', έχοντας επιτύχει το επίπεδο του άπειρου χώρου, διαμένει. Έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο του άπειρου χώρου, σκεπτόμενος «άπειρη είναι η συνείδηση», εισέρχεται και παραμένει στο επίπεδο της άπειρης συνείδησης. Έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, σκεπτόμενος «δεν υπάρχει τίποτε», εισέρχεται και παραμένει στο επίπεδο της μηδαμινότητας. Έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της μηδαμινότητας, εισέρχεται και παραμένει στο επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός έχει επιτύχει την αδιαταραξία.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός έχει επιτύχει την ευγένεια; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου». Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός έχει επιτύχει την ευγένεια». Δέκατη.