5.
Η ομιλία του βραχμάνου Ουννάμπα
827.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Τότε ο βραχμάνος Ουννάμπα πλησίασε τον σεβάσμιο Άναντα·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον σεβάσμιο Άναντα.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Ουννάμπα είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Για ποιο σκοπό άραγε, αγαπητέ Άναντα, ασκείται η άγια ζωή υπό τον ασκητή Γκόταμα;»
«Για την εγκατάλειψη της επιθυμίας, βραχμάνε, ασκείται η άγια ζωή υπό τον Ευλογημένο».
«Υπάρχει όμως, αγαπητέ Άναντα, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της επιθυμίας;» «Υπάρχει πράγματι, βραχμάνε, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της επιθυμίας».
«Ποια όμως, αγαπητέ Άναντα, είναι η οδός, ποια η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της επιθυμίας;» «Εδώ, βραχμάνε, ένας μοναχός αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω θέλησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας, αυτοσυγκέντρωση λόγω ενεργητικότητας... κ.λπ... αυτοσυγκέντρωση λόγω ανεπτυγμένου νου... κ.λπ... αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω διερεύνησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας - αυτή πράγματι, βραχμάνε, είναι η οδός, αυτή η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της επιθυμίας».
«Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητέ Άναντα, υπάρχει τέλος και όχι ατελείωτο. Με την επιθυμία θα εγκαταλείψει κανείς την επιθυμία - αυτό είναι αδύνατον». «Τότε λοιπόν, βραχμάνε, θα σε ρωτήσω κάτι σχετικά με αυτό. Όπως σου αρέσει, έτσι να απαντήσεις. Τι νομίζεις, βραχμάνε, υπήρχε σε σένα πριν επιθυμία «θα πάω στο μοναστήρι»; Όταν πήγες στο μοναστήρι, η αντίστοιχη επιθυμία καταπραΰνθηκε;» «Ναι, αγαπητέ». «Υπήρχε σε σένα πριν ενεργητικότητα «θα πάω στο μοναστήρι»; Όταν πήγες στο μοναστήρι, η αντίστοιχη ενεργητικότητα καταπραΰνθηκε;» «Ναι, αγαπητέ». «Υπήρχε σε σένα πριν σκέψη «θα πάω στο μοναστήρι»; Όταν πήγες στο μοναστήρι, η αντίστοιχη σκέψη καταπραΰνθηκε;» «Ναι, αγαπητέ». «Υπήρχε σε σένα πριν διερεύνηση «θα πάω στο μοναστήρι»; Όταν πήγες στο μοναστήρι, η αντίστοιχη διερεύνηση καταπραΰνθηκε;» «Ναι, αγαπητέ».
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, βραχμάνε, εκείνος ο μοναχός που είναι Άξιος, που έχει εξαλείψει τις νοητικές διαφθορές, που έχει ολοκληρώσει την άγια ζωή, που έχει κάνει αυτό που έπρεπε να γίνει, που έχει αποθέσει το φορτίο, που έχει επιτύχει τον δικό του σκοπό, που έχει εξαλείψει πλήρως τους δεσμούς του γίγνεσθαι, πλήρως απελευθερωμένος μέσω της τελικής γνώσης, σε αυτόν όποια θέληση υπήρχε πριν για την επίτευξη της Αξιότητας, με την επίτευξη της Αξιότητας η αντίστοιχη θέληση έχει καταπραϋνθεί· όποια ενεργητικότητα υπήρχε πριν για την επίτευξη της Αξιότητας, με την επίτευξη της Αξιότητας η αντίστοιχη ενεργητικότητα έχει καταπραϋνθεί· όποια συνείδηση υπήρχε πριν για την επίτευξη της Αξιότητας, με την επίτευξη της Αξιότητας η αντίστοιχη συνείδηση έχει καταπραϋνθεί· όποια διερεύνηση υπήρχε πριν για την επίτευξη της Αξιότητας, με την επίτευξη της Αξιότητας η αντίστοιχη διερεύνηση έχει καταπραϋνθεί. Τι νομίζεις, βραχμάνε, αφού έτσι έχουν τα πράγματα, είναι λογικό ή παράλογο;»
«Σίγουρα, αξιότιμε Άναντα, αφού έτσι έχουν τα πράγματα, είναι λογικό και όχι παράλογο. Θαυμάσιο, αξιότιμε Άναντα, θαυμάσιο, αξιότιμε Άναντα! Όπως, αξιότιμε Άναντα, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον αξιότιμο Άναντα με πολλούς τρόπους. Εγώ, αξιότιμε Άναντα, καταφεύγω στον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Άναντα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Πέμπτο.