2.
Η ομιλία του βραχμάνου Ουννάμπα
512.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε ο βραχμάνος Ουννάμπα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Ουννάμπα είπε στον Ευλογημένο:
«Αυτές οι πέντε ικανότητες, αγαπητέ Γκόταμα, έχουν διαφορετικά αντικείμενα, διαφορετικά πεδία, δεν βιώνουν το πεδίο και το αντικείμενο η μία της άλλης. Ποια πέντε; Η οφθαλμική ικανότητα, η ωτική ικανότητα, η ρινική ικανότητα, η γλωσσική ικανότητα, η σωματική ικανότητα. Αυτές οι πέντε ικανότητες, αγαπητέ Γκόταμα, που έχουν διαφορετικά αντικείμενα, διαφορετικά πεδία, που δεν βιώνουν το πεδίο και το αντικείμενο η μία της άλλης, ποιο είναι το καταφύγιό τους, και ποιος βιώνει το πεδίο και το αντικείμενό τους;»
«Αυτές οι πέντε ικανότητες, βραχμάνε, έχουν διαφορετικά αντικείμενα, διαφορετικά πεδία, δεν βιώνουν το πεδίο και το αντικείμενο η μία της άλλης. Ποια πέντε; Η οφθαλμική ικανότητα, η ωτική ικανότητα, η ρινική ικανότητα, η γλωσσική ικανότητα, η σωματική ικανότητα. Αυτές οι πέντε ικανότητες, βραχμάνε, που έχουν διαφορετικά αντικείμενα, διαφορετικά πεδία, που δεν βιώνουν το πεδίο και το αντικείμενο η μία της άλλης, ο νους είναι το καταφύγιό τους, και ο νους βιώνει το πεδίο και το αντικείμενό τους».
«Του νου όμως, αγαπητέ Γκόταμα, ποιο είναι το καταφύγιο;» «Του νου, βραχμάνε, η μνήμη είναι το καταφύγιο». «Της μνήμης όμως, αγαπητέ Γκόταμα, ποιο είναι το καταφύγιο;» «Της μνήμης, βραχμάνε, η απελευθέρωση είναι το καταφύγιο». «Της απελευθέρωσης όμως, αγαπητέ Γκόταμα, ποιο είναι το καταφύγιο;» «Της απελευθέρωσης, βραχμάνε, το Νιμπάνα είναι το καταφύγιο». «Του Νιμπάνα όμως, αγαπητέ Γκόταμα, ποιο είναι το καταφύγιο;» «Ξεπέρασες την ερώτηση, βραχμάνε, δεν μπόρεσες να συλλάβεις το όριο της ερώτησης. Διότι η άγια ζωή, βραχμάνε, βιώνεται βασισμένη στο Νιμπάνα, έχει το Νιμπάνα ως τελικό σκοπό, έχει το Νιμπάνα ως τελικό στόχο».
Τότε ο βραχμάνος Ουννάμπα, αφού χάρηκε και ευχαρίστησε για τα λόγια του Ευλογημένου, σηκώθηκε από τη θέση του, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθε κρατώντας τον στα δεξιά του και έφυγε.
Τότε ο Ευλογημένος, λίγο μετά την αναχώρηση του βραχμάνου Ουννάμπα, απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Όπως, μοναχοί, ένα θολωτό σπίτι ή μια θολωτή αίθουσα με παράθυρο προς την ανατολή, όταν ο ήλιος ανατέλλει, η ακτίνα εισερχόμενη από το παράθυρο, πού θα εδραιωνόταν;» «Στον δυτικό τοίχο, σεβάσμιε κύριε». «Ακριβώς έτσι, μοναχοί, η πίστη του βραχμάνου Ουννάμπα στον Τατχάγκατα είναι εδραιωμένη, ριζωμένη, σταθερή, ισχυρή, ακλόνητη από κανέναν ασκητή ή βραχμάνο ή θεό ή Μάρα ή Βράχμα ή οποιονδήποτε στον κόσμο. Αν, μοναχοί, αυτή τη στιγμή ο βραχμάνος Ουννάμπα πέθαινε, δεν υπάρχει εκείνος ο νοητικός δεσμός με τον οποίο δεμένος ο βραχμάνος Ουννάμπα θα επέστρεφε ξανά σε αυτόν τον κόσμο». Δεύτερο.