10.
Η ομιλία για την άσκοπη συζήτηση
1080.
«Μην κάνετε, μοναχοί, πολλά είδη άσκοπης συζήτησης, δηλαδή -
συζήτηση για βασιλιάδες, για κλέφτες, για υπουργούς, για στρατό, για κινδύνους, για πόλεμο, για φαγητό, για ποτό, για ρούχα, για κρεβάτια, για γιρλάντες, για αρώματα, για συγγενείς, για οχήματα, για χωριά, για κωμοπόλεις, για πόλεις, για χώρες, για γυναίκες, για ήρωες, για κουτσομπολιά του δρόμου, για κουτσομπολιά στο πηγάδι, για νεκρούς, για διάφορα πράγματα, για τον κόσμο, για τη θάλασσα, για το πώς γίνονται και δεν γίνονται τα πράγματα.
Για ποιο λόγο;
Αυτή η συζήτηση, μοναχοί, δεν συνδέεται με το όφελος, δεν αποτελεί τις βασικές αρχές της άγιας ζωής, δεν οδηγεί στην αποστασιοποίηση, δεν οδηγεί στο μη πάθος, δεν οδηγεί στην παύση, δεν οδηγεί στη γαλήνη, δεν οδηγεί στην άμεση γνώση, δεν οδηγεί στην ανώτατη φώτιση, δεν οδηγεί στο Νιμπάνα.
«Όταν συζητάτε όμως, μοναχοί, να συζητάτε: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος', να συζητάτε: 'αυτή είναι η προέλευση του υπαρξιακού πόνου', να συζητάτε: 'αυτή είναι η παύση του υπαρξιακού πόνου', να συζητάτε: 'αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου'. Για ποιο λόγο; Αυτή η συζήτηση, μοναχοί, συνδέεται με το όφελος, αυτή αποτελεί τις βασικές αρχές της άγιας ζωής, αυτή οδηγεί στην αποστασιοποίηση, στο μη πάθος, στην παύση, στη γαλήνη, στην άμεση γνώση, στην ανώτατη φώτιση, στο Νιμπάνα.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Δέκατη.