8.
Η ομιλία για τον Τιμπαρούκα
18.
Διέμενε στη Σαβάτθι.
Τότε ο περιπλανώμενος ασκητής Τιμπαρούκα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο περιπλανώμενος ασκητής Τιμπαρούκα είπε στον Ευλογημένο:
«Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι αυτοδημιούργητες;» «Μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι ετεροδημιούργητες;» «Μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι και αυτοδημιούργητες και ετεροδημιούργητες;» «Μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία δεν είναι ούτε αυτοδημιούργητες ούτε ετεροδημιούργητες αλλά τυχαία γεγενημένες;» «Μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, δεν υπάρχει ευτυχία και δυστυχία;» «Δεν είναι, Τιμπαρούκα, ότι δεν υπάρχει ευτυχία και δυστυχία· υπάρχει πράγματι, Τιμπαρούκα, ευτυχία και δυστυχία». «Τότε λοιπόν ο αξιότιμος Γκόταμα δεν γνωρίζει, δεν βλέπει την ευτυχία και τη δυστυχία;» «Δεν είναι ότι εγώ, Τιμπαρούκα, δεν γνωρίζω, δεν βλέπω την ευτυχία και τη δυστυχία. Γνωρίζω πράγματι, Τιμπαρούκα, την ευτυχία και τη δυστυχία· βλέπω πράγματι, Τιμπαρούκα, την ευτυχία και τη δυστυχία».
«'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι αυτοδημιούργητες' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι ετεροδημιούργητες' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία είναι και αυτοδημιούργητες και ετεροδημιούργητες' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η ευτυχία και η δυστυχία δεν είναι ούτε αυτοδημιούργητες ούτε ετεροδημιούργητες αλλά τυχαία γεγενημένες' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Τιμπαρούκα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, δεν υπάρχει ευτυχία και δυστυχία' - έτσι ερωτηθείς λες 'δεν είναι, Τιμπαρούκα, ότι δεν υπάρχει ευτυχία και δυστυχία· υπάρχει πράγματι, Τιμπαρούκα, ευτυχία και δυστυχία'. 'Τότε λοιπόν ο αξιότιμος Γκόταμα δεν γνωρίζει, δεν βλέπει την ευτυχία και τη δυστυχία' - έτσι ερωτηθείς λες 'δεν είναι ότι εγώ, Τιμπαρούκα, δεν γνωρίζω, δεν βλέπω την ευτυχία και τη δυστυχία. Γνωρίζω πράγματι, Τιμπαρούκα, την ευτυχία και τη δυστυχία· βλέπω πράγματι, Τιμπαρούκα, την ευτυχία και τη δυστυχία'. Ας μου εξηγήσει ο αξιότιμος Γκόταμα την ευτυχία και τη δυστυχία. Ας μου διδάξει ο αξιότιμος Γκόταμα την ευτυχία και τη δυστυχία».
«'Αυτό το αίσθημα, αυτός βιώνει' - Τιμπαρούκα, όταν κανείς από την αρχή λέει έτσι 'η ευτυχία και η δυστυχία είναι αυτοδημιούργητες', εγώ δεν λέω έτσι. 'Άλλο το αίσθημα, άλλος βιώνει' - Τιμπαρούκα, όταν κανείς διαπερασμένος από το αίσθημα λέει έτσι 'η ευτυχία και η δυστυχία είναι ετεροδημιούργητες', εγώ δεν λέω έτσι. Μη προσεγγίζοντας αυτά τα δύο άκρα, Τιμπαρούκα, ο Τατχάγκατα διδάσκει τη Διδασκαλία μέσω της μέσης οδού - 'με την άγνοια ως συνθήκη υπάρχουν δραστηριότητες· με τις δραστηριότητες ως συνθήκη υπάρχει συνείδηση... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η προέλευση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου. Αλλά ακριβώς από την πλήρη φθίση και παύση της άγνοιας υπάρχει η παύση των δραστηριοτήτων· από την παύση των δραστηριοτήτων υπάρχει η παύση της συνείδησης... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η παύση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου'».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο περιπλανώμενος ασκητής Τιμπαρούκα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... Εγώ καταφεύγω στον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Γκόταμα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Όγδοη.