3.
Η τρίτη ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της έγερσης
128.
Κάποτε ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα διέμεναν στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα είπε στον σεβάσμιο Σαριπούττα:
«'Αληθινή γνώση, αληθινή γνώση', φίλε Σαριπούττα, λέγεται.
Ποια άραγε, φίλε, είναι η αληθινή γνώση, και σε ποιο βαθμό κάποιος είναι κάτοχος αληθινής γνώσης;»
«Εδώ, φίλε, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της έγερσης ως 'η ύλη έχει τη φύση της έγερσης'· δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της παρακμής... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'η ύλη έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής'· το αίσθημα που έχει τη φύση της έγερσης... κ.λπ... το αίσθημα που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής... την αντίληψη που έχει τη φύση της έγερσης... κ.λπ... τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της έγερσης... τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της παρακμής... κατανοεί όπως πραγματικά είναι τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Τη συνείδηση που έχει τη φύση της έγερσης... τη συνείδηση που έχει τη φύση της παρακμής... κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη συνείδηση που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'η συνείδηση έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Αυτή λέγεται, φίλε, αληθινή γνώση· και σε αυτό το βαθμό κάποιος είναι κάτοχος αληθινής γνώσης.» Τρίτη.