4.
Η ομιλία στον Σουμπούτι
14.
Τότε ο σεβάσμιος Σουμπχούτι μαζί με τον μοναχό Σάντα πήγε στον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον σεβάσμιο Σουμπχούτι που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Ποιο είναι το όνομα αυτού του μοναχού, Σουμπχούτι;»
«Το όνομα αυτού του μοναχού είναι Σάντα, σεβάσμιε κύριε, γιος του λαϊκού ακολούθου Σουντάττα, με πίστη εγκατέλειψε την οικογενειακή ζωή για την άστεγη ζωή».
«Μήπως όμως αυτός ο μοναχός Σάντα, γιος του λαϊκού ακολούθου Σουντάττα, που με πίστη εγκατέλειψε την οικογενειακή ζωή για την άστεγη ζωή, παρατηρείται στα χαρακτηριστικά ενός πιστού, Σουμπχούτι;» «Είναι ο κατάλληλος χρόνος γι' αυτό, Ευλογημένε· είναι ο κατάλληλος χρόνος γι' αυτό, Καλότυχε, ο Ευλογημένος να μιλήσει για τα χαρακτηριστικά ενός πιστού. Τώρα εγώ θα γνωρίσω αν αυτός ο μοναχός παρατηρείται στα χαρακτηριστικά ενός πιστού ή όχι».
«Τότε λοιπόν, Σουμπχούτι, άκουσε, πρόσεχε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Σουμπχούτι στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Εδώ, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι ηθικός, διαμένει συγκρατημένος με την αυτοσυγκράτηση του Πάττιμοκχα, τέλειος στην καλή συμπεριφορά και στον νόμιμο τόπο που συχνάζει, βλέποντας κίνδυνο στα ελάχιστα σφάλματα, αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι ηθικός... κ.λπ... αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι πολυμαθής, αυτός που θυμάται καλά αυτά που έχει μάθει, αυτός που έχει μεγάλη συσσώρευση μάθησης· εκείνες οι διδασκαλίες που είναι καλές στην αρχή, καλές στη μέση, καλές στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, που ισχυρίζονται την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή, τέτοιες διδασκαλίες έχει ακούσει πολλές, τις διατηρεί, τις έχει εξασκήσει λεκτικά, τις έχει εξετάσει με τον νου, τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι πολυμαθής... κ.λπ... τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός έχει καλούς φίλους, καλούς συντρόφους, κλίνει προς τους καλούς. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός έχει καλούς φίλους, καλούς συντρόφους, κλίνει προς τους καλούς, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι εύκολος στην αποδοχή συμβουλής, προικισμένος με τα φαινόμενα που δημιουργούν ευκολία στην αποδοχή συμβουλής, υπομονετικός, δεχόμενος ευνοϊκά την παραίνεση. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός είναι εύκολος στην αποδοχή συμβουλής, προικισμένος με τα φαινόμενα που δημιουργούν ευκολία στην αποδοχή συμβουλής, υπομονετικός, δεχόμενος ευνοϊκά την παραίνεση, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός σε ό,τι αφορά τα διάφορα καθήκοντα που πρέπει να γίνουν για τους συντρόφους στην άγια ζωή, είναι επιδέξιος, μη τεμπέλης, προικισμένος με διερεύνηση για τα κατάλληλα μέσα σε αυτά, ικανός να τα κάνει, ικανός να τα διοργανώσει. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός σε ό,τι αφορά τα διάφορα καθήκοντα που πρέπει να γίνουν για τους συντρόφους στην άγια ζωή, είναι επιδέξιος, μη τεμπέλης, προικισμένος με διερεύνηση για τα κατάλληλα μέσα σε αυτά, ικανός να τα κάνει, ικανός να τα διοργανώσει, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός αγαπά τη Διδασκαλία, είναι αγαπητός στην ομιλία, έχει μεγάλη χαρά στην ανώτερη διδασκαλία και στην ανώτερη διαγωγή. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός αγαπά τη Διδασκαλία, είναι αγαπητός στην ομιλία, έχει μεγάλη χαρά στην ανώτερη διδασκαλία και στην ανώτερη διαγωγή, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός διαμένει καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα για την εγκατάλειψη των φαύλων νοητικών καταστάσεων και για την απόκτηση των καλών νοητικών καταστάσεων, με δύναμη, με σταθερή προσπάθεια, χωρίς να εγκαταλείπει το καθήκον στις καλές νοητικές καταστάσεις. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός διαμένει καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα για την εγκατάλειψη των φαύλων νοητικών καταστάσεων και για την απόκτηση των καλών νοητικών καταστάσεων, με δύναμη, με σταθερή προσπάθεια, χωρίς να εγκαταλείπει το καθήκον στις καλές νοητικές καταστάσεις, και αυτό, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή, αυτό επίσης, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις, δηλαδή - μία γέννηση, δύο γεννήσεις, τρεις γεννήσεις, τέσσερις γεννήσεις, πέντε γεννήσεις, δέκα γεννήσεις, είκοσι γεννήσεις, τριάντα γεννήσεις, σαράντα γεννήσεις, πενήντα γεννήσεις, εκατό γεννήσεις, χίλιες γεννήσεις, εκατό χιλιάδες γεννήσεις, πολλούς κοσμικούς κύκλους συστολής του σύμπαντος, πολλούς κοσμικούς κύκλους διαστολής του σύμπαντος, πολλούς κοσμικούς κύκλους συστολής και διαστολής του σύμπαντος - 'εκεί ήμουν, με τέτοιο όνομα, με τέτοια οικογένεια, με τέτοια εμφάνιση, με τέτοια τροφή, βιώνοντας τέτοιες χαρές και λύπες, με τέτοια διάρκεια ζωής, και πεθαίνοντας από εκεί, γεννήθηκα εκεί· εκεί επίσης ήμουν, με τέτοιο όνομα, με τέτοια οικογένεια, με τέτοια εμφάνιση, με τέτοια τροφή, βιώνοντας τέτοιες χαρές και λύπες, με τέτοια διάρκεια ζωής, και πεθαίνοντας από εκεί, γεννήθηκα εδώ'. Έτσι θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις με τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά τους. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις, δηλαδή μία γέννηση, δύο γεννήσεις... κ.λπ... έτσι θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις με τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά τους. Αυτό επίσης, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός με τον θείο οφθαλμό, καθαρό, που υπερβαίνει τον ανθρώπινο, βλέπει τα όντα να πεθαίνουν και να ξαναγεννιούνται, κατώτερα και ανώτερα, όμορφα και άσχημα, σε καλούς και κακούς προορισμούς· κατανοεί τα όντα που επαναγεννιούνται σύμφωνα με τις πράξεις τους - "Αυτά τα αξιοσέβαστα όντα, βεβαίως, διακατέχονται από κακή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή νοητική συμπεριφορά, συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν λανθασμένες απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε λανθασμένες απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση. Ενώ αυτά τα αξιοσέβαστα όντα διακατέχονται από καλή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή νοητική συμπεριφορά, δεν συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν ορθές απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε ορθές απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο». Έτσι με τον θείο οφθαλμό, καθαρό, που υπερβαίνει τον ανθρώπινο, βλέπει τα όντα να πεθαίνουν και να ξαναγεννιούνται, κατώτερα και ανώτερα, όμορφα και άσχημα, σε καλούς και κακούς προορισμούς· κατανοεί τα όντα που επαναγεννιούνται σύμφωνα με τις πράξεις τους. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός με τον θείο οφθαλμό, καθαρό... κ.λπ... κατανοεί τα όντα που επαναγεννιούνται σύμφωνα με τις πράξεις τους, αυτό επίσης, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού.
«Επιπλέον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παραμένει. Εφόσον, Σουμπχούτι, ένας μοναχός με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών... κ.λπ... έχοντας πραγματοποιήσει, έχοντας επιτύχει, διαμένει, αυτό επίσης, Σουμπχούτι, είναι χαρακτηριστικό ενός πιστού».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Σουμπχούτι είπε στον Ευλογημένο: «Αυτά τα χαρακτηριστικά ενός πιστού, σεβάσμιε κύριε, που έχουν ειπωθεί από τον Ευλογημένο, υπάρχουν σε αυτόν τον μοναχό, και αυτός ο μοναχός φαίνεται σε αυτά.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, είναι ηθικός, διαμένει συγκρατημένος με την αυτοσυγκράτηση του Πάττιμοκχα, τέλειος στην καλή συμπεριφορά και στον νόμιμο τόπο που συχνάζει, βλέποντας κίνδυνο στα ελάχιστα σφάλματα, αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, είναι πολυμαθής, αυτός που θυμάται καλά αυτά που έχει μάθει, αυτός που έχει μεγάλη συσσώρευση μάθησης· εκείνες οι διδασκαλίες που είναι καλές στην αρχή, καλές στη μέση, καλές στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, που ισχυρίζονται την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή, τέτοιες διδασκαλίες έχει ακούσει πολλές, τις διατηρεί, τις έχει εξασκήσει λεκτικά, τις έχει εξετάσει με τον νου, τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, έχει καλούς φίλους, καλούς συντρόφους, κλίνει προς τους καλούς.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, είναι εύκολος στην αποδοχή συμβουλής... κ.λπ... την παραίνεση.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, σε ό,τι αφορά τα διάφορα καθήκοντα που πρέπει να γίνουν για τους συντρόφους στην άγια ζωή, είναι επιδέξιος, μη τεμπέλης, προικισμένος με διερεύνηση για τα κατάλληλα μέσα σε αυτά, ικανός να τα κάνει, ικανός να τα διοργανώσει.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, αγαπά τη Διδασκαλία, είναι αγαπητός στην ομιλία, έχει μεγάλη χαρά στην ανώτερη διδασκαλία και στην ανώτερη διαγωγή.
«Αυτός ο μοναχός, σεβάσμιε κύριε, διαμένει καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα... κ.λπ... με δύναμη, με σταθερή προσπάθεια, χωρίς να εγκαταλείπει το καθήκον στις καλές νοητικές καταστάσεις.
«Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή.
«Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις, δηλαδή - μία γέννηση, δύο γεννήσεις... κ.λπ... έτσι θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις με τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά τους.
«Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός με τον θείο οφθαλμό, καθαρό, που υπερβαίνει τον ανθρώπινο... κ.λπ... κατανοεί τα όντα που επαναγεννιούνται σύμφωνα με τις πράξεις τους.
«Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών... κ.λπ... έχοντας πραγματοποιήσει, έχοντας επιτύχει, διαμένει. Αυτά τα χαρακτηριστικά του πιστού, σεβάσμιε κύριε, που έχουν διδαχθεί από τον Ευλογημένο, υπάρχουν σε αυτόν τον μοναχό, και αυτός ο μοναχός φαίνεται σε αυτά».
«Καλώς, καλώς, Σουμπχούτι! Τότε λοιπόν εσύ, Σουμπχούτι, θα διαμένεις μαζί με αυτόν τον πιστό μοναχό. Και όταν εσύ, Σουμπχούτι, επιθυμείς να δεις τον Τατχάγκατα, θα πλησιάζεις μαζί με αυτόν τον πιστό μοναχό για να δεις τον Τατχάγκατα». Τέταρτο.