5.
Η ομιλία για το αξιόμεμπτο
135.
«Υπάρχουν, μοναχοί, αυτά τα τέσσερα άτομα στον κόσμο.
Ποιοι τέσσερις;
Αυτός που έχει σφάλμα, αυτός που έχει πολλά σφάλματα, αυτός που έχει λίγα σφάλματα, αυτός που είναι χωρίς σφάλμα.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο έχει σφάλμα; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο είναι προικισμένο με σφαλερή σωματική πράξη, είναι προικισμένο με σφαλερή λεκτική πράξη, είναι προικισμένο με σφαλερή νοητική πράξη. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο έχει σφάλμα.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο έχει πολλά σφάλματα; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο είναι προικισμένο συχνά με σφαλερή σωματική πράξη, σπάνια με ασφαλή· είναι προικισμένο συχνά με σφαλερή λεκτική πράξη, σπάνια με ασφαλή· είναι προικισμένο συχνά με σφαλερή νοητική πράξη, σπάνια με ασφαλή. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο έχει πολλά σφάλματα.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο έχει λίγα σφάλματα; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο είναι προικισμένο συχνά με ασφαλή σωματική πράξη, σπάνια με σφαλερή· είναι προικισμένο συχνά με ασφαλή λεκτική πράξη, σπάνια με σφαλερή· είναι προικισμένο συχνά με ασφαλή νοητική πράξη, σπάνια με σφαλερή. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο έχει λίγα σφάλματα.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο είναι χωρίς σφάλμα; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο είναι προικισμένο με ασφαλή σωματική πράξη, είναι προικισμένο με ασφαλή λεκτική πράξη, είναι προικισμένο με ασφαλή νοητική πράξη. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο είναι χωρίς σφάλμα. Αυτά, μοναχοί, είναι τα τέσσερα άτομα που υπάρχουν στον κόσμο». Πέμπτο.