6.
Ομιλία για τον σπόρο μουστάρδας
129.
Διέμενε στη Σαβάτθι.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Πόσο μακρύς άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι ένας κοσμικός κύκλος;»
«Μακρύς, μοναχέ, είναι ένας κοσμικός κύκλος.
Δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί - τόσα χρόνια, ή... κ.λπ...
ή τόσες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια».
«Είναι δυνατόν όμως, σεβάσμιε κύριε, να δοθεί μια παρομοίωση;» «Είναι δυνατόν, μοναχέ», είπε ο Ευλογημένος. «Όπως, μοναχέ, μια σιδερένια πόλη μία γιότζανα σε μήκος, μία γιότζανα σε πλάτος, μία γιότζανα σε ύψος, γεμάτη σπόρους σιναπιού συμπιεσμένους σε σφαίρα. Από αυτή ένας άνθρωπος κάθε εκατό χρόνια θα αφαιρούσε έναν σπόρο σιναπιού. Πιο γρήγορα, μοναχέ, εκείνος ο μεγάλος σωρός σπόρων σιναπιού με αυτή την προσπάθεια θα οδηγούνταν σε πλήρη εξάλειψη και εξάντληση, παρά ένας κοσμικός κύκλος. Τόσο μακρύς, μοναχέ, είναι ένας κοσμικός κύκλος. Τόσο μακρών, μοναχέ, κοσμικών κύκλων, όχι ένας κοσμικός κύκλος έχει περιπλανηθεί, όχι εκατό κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί, όχι χίλιοι κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί, όχι εκατό χιλιάδες κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί. Για ποιο λόγο; Χωρίς εντοπίσιμη αρχή, μοναχέ, είναι αυτή η περιπλάνηση στον κύκλο των επαναγεννήσεων... κ.λπ... αρκεί για να απελευθερωθεί». Έκτο.