7.
Η ομιλία για τον συγκάτοικο μαθητή του Σαριπούττα
120.
Κάποτε ο σεβάσμιος Σαριπούττα διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον σεβάσμιο Σαριπούττα·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον σεβάσμιο Σαριπούττα.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον σεβάσμιο Σαριπούττα:
«Ο συγκάτοικος μαθητής, φίλε Σαριπούττα, μοναχός, αφού απαρνήθηκε την εξάσκηση, επέστρεψε σε κατώτερη ζωή».
«Έτσι συμβαίνει αυτό, φίλε, σε αυτόν που δεν έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που δεν γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που δεν είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση. 'Πράγματι, φίλε, εκείνος ο μοναχός που δεν έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που δεν γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που δεν είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, θα διατηρήσει την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για όλη τη ζωή' - αυτό είναι αδύνατον. 'Πράγματι, φίλε, εκείνος ο μοναχός που έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, θα διατηρήσει την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για όλη τη ζωή' - αυτό είναι δυνατόν.
«Και πώς, φίλε, κάποιος έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες; Εδώ, φίλοι, ένας μοναχός έχοντας δει μια μορφή με το μάτι, δεν συλλαμβάνει το χαρακτηριστικό της ούτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Επειδή αν παρέμενε με την οφθαλμική ικανότητα ασυγκράτητη, η πλεονεξία, η δυσαρέσκεια και οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις θα τον κατέκλυζαν, ακολουθεί την αυτοσυγκράτησή της, προστατεύει την οφθαλμική ικανότητα, επιτυγχάνει αυτοσυγκράτηση στην οφθαλμική ικανότητα. Έχοντας ακούσει έναν ήχο με το αυτί... έχοντας μυρίσει μια οσμή με τη μύτη... έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα... έχοντας αγγίξει ένα απτό αντικείμενο με το σώμα... έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, δεν συλλαμβάνει το χαρακτηριστικό του ούτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Επειδή αν παρέμενε με τη νοητική ικανότητα ασυγκράτητη, η πλεονεξία, η δυσαρέσκεια και οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις θα τον κατέκλυζαν, ακολουθεί την αυτοσυγκράτησή της, προστατεύει τη νοητική ικανότητα, επιτυγχάνει αυτοσυγκράτηση στη νοητική ικανότητα. Έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες.
«Και πώς, φίλε, κάποιος γνωρίζει το μέτρο στην τροφή; Εδώ, φίλοι, ένας μοναχός με συνετό αναστοχασμό τρώει τροφή - 'ούτε για διασκέδαση, ούτε για ματαιότητα, ούτε για στολισμό, ούτε για ομορφιά, μόνο για τη διάρκεια και τη συντήρηση αυτού του σώματος, για την αποχή από τη βία, για την υποστήριξη της άγιας ζωής. Με τη σκέψη: «Έτσι θα εξαλείψω το παλιό αίσθημα και δεν θα δημιουργήσω νέο αίσθημα, και θα υπάρχει συντήρηση για μένα και αναμαρτησία και άνετη διαμονή». Έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος γνωρίζει το μέτρο στην τροφή.
«Και πώς, φίλε, κάποιος είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση; Εδώ, φίλοι, ένας μοναχός κατά τη διάρκεια της ημέρας με περπάτημα και κάθισμα καθαρίζει τη συνείδηση από τις εμποδιστικές νοητικές καταστάσεις. Την πρώτη περίοδο της νύχτας με περπάτημα και κάθισμα καθαρίζει τη συνείδηση από τις εμποδιστικές νοητικές καταστάσεις. Τη μεσαία περίοδο της νύχτας ξαπλώνει στη δεξιά πλευρά σε στάση λιονταριού, με το ένα πόδι πάνω στο άλλο, μνήμων και με πλήρη επίγνωση, έχοντας στρέψει τον νου στην αντίληψη του σηκώματος. Την τελευταία περίοδο της νύχτας, αφού σηκωθεί, με περπάτημα και κάθισμα καθαρίζει τη συνείδηση από τις εμποδιστικές νοητικές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση. Γι' αυτό, φίλοι, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'θα έχουμε φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, θα γνωρίζουμε το μέτρο στην τροφή, θα είμαστε αφοσιωμένοι στην εγρήγορση'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, φίλοι». Έβδομη.