6.
Η ομιλία για αυτά που οδηγούν σε έρπουσα κατάσταση
216.
«Θα σας διδάξω, μοναχοί, την επεξήγηση της Διδασκαλίας για το έρπειν.
Ακούστε το, προσέχετε καλά·
θα μιλήσω».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και ποια, μοναχοί, είναι η επεξήγηση της Διδασκαλίας για το έρπειν; Τα όντα, μοναχοί, είναι κύριοι των πράξεών τους, κληρονόμοι των πράξεών τους, γεννημένα από τις πράξεις τους, συγγενείς των πράξεών τους, έχουν τις πράξεις τους ως καταφύγιο· όποια πράξη κάνουν - καλή ή κακή - αυτής γίνονται κληρονόμοι.
«Εδώ, μοναχοί, κάποιος σκοτώνει έμβια όντα, είναι σκληρός, με ματωμένα χέρια, αφοσιωμένος στο χτύπημα και τον φόνο, χωρίς συμπόνια για όλα τα έμβια όντα. Αυτός έρπει με το σώμα, έρπει με την ομιλία, έρπει με τον νου. Η σωματική του πράξη είναι στρεβλή, η λεκτική του πράξη είναι στρεβλή, η νοητική του πράξη είναι στρεβλή, ο προορισμός του είναι στρεβλός, η επαναγέννησή του είναι στρεβλή.
«Για αυτόν με στρεβλό προορισμό, μοναχοί, για αυτόν με στρεβλή επαναγέννηση, λέω ότι υπάρχει ένας από δύο προορισμούς - είτε οι κολάσεις που είναι αποκλειστικά οδυνηρές είτε το ζωικό βασίλειο με φύση που έρπει. Και ποιο είναι, μοναχοί, αυτό το ζωικό βασίλειο με φύση που έρπει; Φίδια, σκορπιοί, σαρανταποδαρούσες, μαγκούστες, γάτες, ποντίκια, κουκουβάγιες, ή οποιαδήποτε άλλα όντα του ζωικού βασιλείου που βλέποντας ανθρώπους έρπουν. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, από αυτό που έχει δημιουργηθεί προκύπτει η επαναγέννηση του όντος. Ό,τι κάνει, με αυτό επαναγεννιέται. Αυτόν που έχει επαναγεννηθεί, οι επαφές τον αγγίζουν. Έτσι λέω, μοναχοί: «τα όντα είναι κληρονόμοι των πράξεών τους».
«Εδώ επίσης, μοναχοί, κάποιος παίρνει αυτό που δεν του έχει δοθεί... κ.λπ... συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές... λέει ψέματα... μιλάει διχαστικά... μιλάει σκληρά... φλυαρεί... είναι πλεονέκτης... έχει κακόβουλο νου... έχει λανθασμένες απόψεις, διεστραμμένη αντίληψη - 'δεν υπάρχει δωρεά... κ.λπ... οι οποίοι έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση, τους διακηρύσσουν'. Αυτός έρπει με το σώμα, έρπει με την ομιλία, έρπει με τον νου. Η σωματική του πράξη είναι στρεβλή, η λεκτική του πράξη είναι στρεβλή, η νοητική του πράξη είναι στρεβλή, ο προορισμός του είναι στρεβλός, η επαναγέννησή του είναι στρεβλή.
«Για αυτόν με στρεβλό προορισμό, μοναχοί, για αυτόν με στρεβλή επαναγέννηση, λέω ότι υπάρχει ένας από δύο προορισμούς - είτε οι κολάσεις που είναι αποκλειστικά οδυνηρές είτε το ζωικό βασίλειο με φύση που έρπει. Και ποιο είναι, μοναχοί, αυτό το ζωικό βασίλειο με φύση που έρπει; Φίδια, σκορπιοί, σαρανταποδαρούσες, μαγκούστες, γάτες, ποντίκια, κουκουβάγιες, ή οποιαδήποτε άλλα όντα του ζωικού βασιλείου που βλέποντας ανθρώπους έρπουν. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, από αυτό που έχει δημιουργηθεί προκύπτει η επαναγέννηση του όντος· ό,τι κάνει, με αυτό επαναγεννιέται. Αυτόν που έχει επαναγεννηθεί, οι επαφές τον αγγίζουν. Έτσι λέω, μοναχοί: «τα όντα είναι κληρονόμοι των πράξεών τους». Τα όντα, μοναχοί, είναι κύριοι των πράξεών τους, κληρονόμοι των πράξεών τους, γεννημένα από τις πράξεις τους, συγγενείς των πράξεών τους, έχουν τις πράξεις τους ως καταφύγιο· όποια πράξη κάνουν - καλή ή κακή - αυτής γίνονται κληρονόμοι.
«Εδώ, μοναχοί, κάποιος έχοντας εγκαταλείψει τον φόνο έμβιων όντων, απέχει από τον φόνο έμβιων όντων. Έχει αφήσει το ραβδί και το μαχαίρι, είναι ευσυνείδητος, γεμάτος συμπόνια, και διαμένει επιδιώκοντας το καλό όλων των έμβιων όντων. Αυτός δεν σέρνεται με το σώμα, δεν σέρνεται με την ομιλία, δεν σέρνεται με τον νου. Η σωματική πράξη του είναι ευθεία, η λεκτική πράξη του είναι ευθεία, η νοητική πράξη του είναι ευθεία, ο προορισμός του είναι ευθύς, η επαναγέννησή του είναι ευθεία.
«Για αυτόν που έχει ευθύ προορισμό, μοναχοί, για αυτόν που έχει ευθεία επαναγέννηση, λέω ότι υπάρχει ένας από δύο προορισμούς - είτε οι ευδαιμονικοί κόσμοι που είναι αποκλειστικά ευτυχισμένοι, είτε εκείνες οι υψηλές οικογένειες - οικογένειες πλούσιων πολεμιστών ή οικογένειες πλούσιων βραχμάνων ή οικογένειες πλούσιων οικοδεσποτών - πλούσιες, με μεγάλο πλούτο, με μεγάλες απολαύσεις, με άφθονο χρυσό και ασήμι, με άφθονα περιουσιακά στοιχεία και εξοπλισμό, με άφθονα χρήματα και δημητριακά. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, από αυτό που έχει δημιουργηθεί προκύπτει η επαναγέννηση του όντος. Ό,τι κάνει, με αυτό επαναγεννιέται. Αυτόν που έχει επαναγεννηθεί, οι επαφές τον αγγίζουν. Έτσι λέω, μοναχοί: «τα όντα είναι κληρονόμοι των πράξεών τους».
«Εδώ επίσης, μοναχοί, κάποιος έχοντας εγκαταλείψει τη λήψη του μη δοσμένου, απέχει από τη λήψη του μη δοσμένου... κ.λπ... απέχει από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά... έχοντας εγκαταλείψει την ψευδολογία, απέχει από την ψευδολογία... έχοντας εγκαταλείψει τη διχαστική ομιλία, απέχει από τη διχαστική ομιλία... έχοντας εγκαταλείψει τη σκληρή ομιλία, απέχει από τη σκληρή ομιλία... έχοντας εγκαταλείψει τη φλυαρία, απέχει από τη φλυαρία... δεν είναι πλεονέκτης... δεν έχει κακόβουλο νου... έχει ορθή άποψη, χωρίς διεστραμμένη ενόραση - 'υπάρχει δωρεά... κ.λπ... οι οποίοι έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως αυτόν τον κόσμο και τον άλλο κόσμο με άμεση γνώση, τους διακηρύσσουν'. Αυτός δεν σέρνεται με το σώμα, δεν σέρνεται με την ομιλία, δεν σέρνεται με τον νου. Η σωματική πράξη του είναι ευθεία, η λεκτική πράξη του είναι ευθεία, η νοητική πράξη του είναι ευθεία, ο προορισμός του είναι ευθύς, η επαναγέννησή του είναι ευθεία.
«Για αυτόν με ευθύ προορισμό, μοναχοί, για αυτόν με ευθεία επαναγέννηση, λέω ότι υπάρχει ένας από δύο προορισμούς - είτε οι ευδαιμονικοί κόσμοι που είναι αποκλειστικά ευτυχισμένοι, είτε εκείνες οι υψηλές οικογένειες - οικογένειες πλούσιων πολεμιστών ή οικογένειες πλούσιων βραχμάνων ή οικογένειες πλούσιων οικοδεσποτών - πλούσιες, με μεγάλο πλούτο, με μεγάλες απολαύσεις, με άφθονο χρυσό και ασήμι, με άφθονα περιουσιακά στοιχεία και εξοπλισμό, με άφθονα χρήματα και δημητριακά. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, από αυτό που έχει δημιουργηθεί προκύπτει η επαναγέννηση του όντος. Ό,τι κάνει, με αυτό επαναγεννιέται. Αυτόν που έχει επαναγεννηθεί, οι επαφές τον αγγίζουν. Έτσι λέω, μοναχοί: «τα όντα είναι κληρονόμοι των πράξεών τους».
«Τα όντα, μοναχοί, είναι κύριοι των πράξεών τους, κληρονόμοι των πράξεών τους, γεννημένα από τις πράξεις τους, συγγενείς των πράξεών τους, έχουν τις πράξεις τους ως καταφύγιο· όποια πράξη κάνουν - καλή ή κακή - αυτής γίνονται κληρονόμοι. Αυτή λοιπόν, μοναχοί, είναι η επεξήγηση της Διδασκαλίας για το σέρνεσθαι». Έκτο.