6.
Η ομιλία για τον δόκιμο
36.
«Με πόσες άραγε, σεβάσμιε κύριε, ιδιότητες προικισμένος ένας μοναχός πρέπει να αναλαμβάνει δόκιμο;»
«Με δέκα, Ουπάλι, ιδιότητες προικισμένος ένας μοναχός πρέπει να αναλαμβάνει δόκιμο.
Ποιες δέκα;
Εδώ, Ουπάλι, ένας μοναχός είναι ηθικός... κ.λπ...
αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς·
είναι πολυμαθής... κ.λπ...
τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη·
και ο κύριος μοναστικός κώδικας του είναι καλά μελετημένος αναλυτικά, καλά διαιρεμένος, καλά εφαρμοσμένος, καλά αναλυμένος κατά κανόνα και κατά ιδιαίτερο χαρακτηριστικό·
είναι ικανός να συμπαραστέκεται σε έναν ασθενή ή να προκαλεί να συμπαραστέκεται·
είναι ικανός να απομακρύνει τη δυσαρέσκεια ή να προκαλεί να απομακρύνεται·
είναι ικανός να διαλύει την εγερθείσα τύψη σύμφωνα με τη Διδασκαλία·
είναι ικανός να απαλλάσσει από την εγερθείσα λανθασμένη άποψη σύμφωνα με τη Διδασκαλία·
είναι ικανός να παρακινεί στην ανώτερη ηθική διαγωγή·
είναι ικανός να παρακινεί στην ανώτερη συνείδηση·
είναι ικανός να παρακινεί στην ανώτερη σοφία.
Από έναν μοναχό προικισμένο με αυτές τις δέκα ιδιότητες, Ουπάλι, πρέπει να αναλαμβάνεται δόκιμος».
Έκτο.