10.
Η ομιλία με τους στίχους
166.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Σκληρό, μοναχοί, είναι το υλικό κέρδος, η τιμή και η φήμη... κ.λπ...
για το επίτευγμα.
Εδώ εγώ, μοναχοί, βλέπω κάποιο άτομο κυριευμένο από την τιμή, με κατακτημένη συνείδηση, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να έχει γεννηθεί στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση.
Εδώ όμως εγώ, μοναχοί, βλέπω κάποιο άτομο κυριευμένο από την έλλειψη τιμής, με κατακτημένη συνείδηση, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να έχει γεννηθεί στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση.
Εδώ όμως εγώ, μοναχοί, βλέπω κάποιο άτομο κυριευμένο από την τιμή και την έλλειψη τιμής, και από τα δύο αυτά, με κατακτημένη συνείδηση, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να έχει γεννηθεί στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση.
Τόσο σκληρό, μοναχοί, είναι το υλικό κέρδος, η τιμή και η φήμη... κ.λπ...
έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Αφού είπε αυτά, ο Καλότυχος, ο Διδάσκαλος, είπε επιπλέον αυτό:
η αυτοσυγκέντρωση δεν κλονίζεται, αυτού που διαμένει στο απεριόριστο.
αυτόν που χαίρεται στην εξάλειψη της προσκόλλησης, τον αποκαλούν ενάρετο άτομο». Δέκατη.