4.
Η ομιλία για το δέντρο
152.
«Όπως, μοναχοί, ένα δέντρο επιρρεπές προς την ανατολή, κεκλιμένο προς την ανατολή, με κλίση προς την ανατολή.
Αυτό κομμένο από τη ρίζα, προς τα πού θα έπεφτε;»
«Προς όπου είναι επιρρεπές, σεβάσμιε κύριε, προς όπου κλίνει, προς όπου έχει κλίση».
«Ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα.
Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει την ορθή άποψη, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
αναπτύσσει την ορθή αυτοσυγκέντρωση, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα».
Τέταρτο.