7.
Ομιλία για τον Πουνάμπασου
241.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα συνδεδεμένη με το Νιμπάνα.
Και εκείνοι οι μοναχοί, αφού έδειξαν ενδιαφέρον, αφού έδωσαν προσοχή, αφού συγκέντρωσαν όλο τον νου, άκουγαν τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί.
Τότε η μητέρα του Πουνάμπασου, μια δαιμόνισσα, κατευνάζοντας τα παιδιά της είπε έτσι:
μέχρι να ακούσω τη Διδασκαλία του άριστου Βούδα, του Διδασκάλου.
και υπερβολική είναι σε μένα η αγάπη για αυτή τη Διδασκαλία.
πιο αγαπητή όμως από αυτούς είναι σε μένα η αναζήτηση αυτής της Διδασκαλίας.
όπως η ακοή της Άριστης Διδασκαλίας απελευθερώνει τα όντα από τη δυστυχία.
για την απελευθέρωση από το γήρας και τον θάνατο, τη Διδασκαλία που ανακαλύφθηκε·
αυτή τη Διδασκαλία θέλω να ακούσω, σιωπή, Πουνάμπασου».
πρόσεχε μόνο τη Διδασκαλία, η ακοή της Άριστης Διδασκαλίας είναι ευτυχία·
επειδή δεν γνωρίζαμε την Άριστη Διδασκαλία, μητέρα, περιπλανιόμαστε στη δυστυχία.
ο Βούδας με το τελευταίο σώμα, ο έχων όραση, διδάσκει τη Διδασκαλία».
ο γιος μου αγαπά την αγνή Διδασκαλία του άριστου Βούδα.
έχουν ενοραθεί οι ευγενείς αλήθειες, ας ακούσει και η Ουτταρά για μένα».