1.
Η ομιλία για πριν τη φώτιση
104.
«Πριν ακόμα, μοναχοί, από την ανώτατη φώτιση, όταν δεν είχα ακόμα αφυπνιστεί πλήρως, όντας ακόμα Μπόντχισαττα, ήρθε αυτή η σκέψη -
'Ποια άραγε είναι η απόλαυση στον κόσμο, ποιος ο κίνδυνος, ποια η διαφυγή;'
Σε μένα, μοναχοί, ήρθε αυτή η σκέψη -
'Η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από τον κόσμο, αυτή είναι η απόλαυση στον κόσμο.
Το ότι ο κόσμος είναι παροδικός, οδυνηρός, υποκείμενος σε μεταβολή, αυτός είναι ο κίνδυνος στον κόσμο.
Όποια είναι η απομάκρυνση της θέλησης και του πάθους στον κόσμο, η εγκατάλειψη της θέλησης και του πάθους, αυτή είναι η διαφυγή από τον κόσμο.'
Όσο καιρό, μοναχοί, δεν γνώρισα άμεσα όπως πραγματικά είναι του κόσμου έτσι την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τόσο καιρό εγώ, μοναχοί, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση.
Όταν όμως, μοναχοί, γνώρισα άμεσα όπως πραγματικά είναι του κόσμου έτσι την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τότε εγώ, μοναχοί, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση.
Και η γνώση και η ενόραση εγέρθηκαν σε μένα -
'Ακλόνητη είναι η απελευθέρωσή μου, αυτή είναι η τελευταία γέννηση, δεν υπάρχει πλέον επαναγέννηση'.»
Πρώτο.