9.
Η πρώτη ομιλία για το ωφέλιμο για την εκρίζωση
31.
«Θα σας διδάξω, μοναχοί, την πρακτική κατάλληλη για την εκρίζωση κάθε φαντασίας.
Ακούστε το.
Και ποια είναι, μοναχοί, αυτή η πρακτική κατάλληλη για την εκρίζωση κάθε φαντασίας;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός δεν φαντάζεται το μάτι, δεν φαντάζεται στο μάτι, δεν φαντάζεται από το μάτι, δεν φαντάζεται ότι το μάτι είναι δικό μου.
Δεν φαντάζεται τα υλικά φαινόμενα... κ.λπ...
δεν φαντάζεται την οφθαλμική συνείδηση, δεν φαντάζεται την οφθαλμική επαφή, ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν φαντάζεται, και σε αυτό δεν φαντάζεται, και από αυτό δεν φαντάζεται, δεν φαντάζεται ότι αυτό είναι δικό μου.
Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο.
Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη... κ.λπ...
δεν φαντάζεται τη γλώσσα, δεν φαντάζεται στη γλώσσα, δεν φαντάζεται από τη γλώσσα, δεν φαντάζεται ότι η γλώσσα είναι δική μου.
Δεν φαντάζεται τις γεύσεις... κ.λπ...
δεν φαντάζεται τη γλωσσική συνείδηση, δεν φαντάζεται τη γλωσσική επαφή.
Ό,τι εγείρεται με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν φαντάζεται, και σε αυτό δεν φαντάζεται, και από αυτό δεν φαντάζεται, δεν φαντάζεται ότι αυτό είναι δικό μου.
Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο.
Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη... κ.λπ...
δεν φαντάζεται τον νου, δεν φαντάζεται στον νου, δεν φαντάζεται από τον νου, δεν φαντάζεται ότι ο νους είναι δικός μου.
Δεν φαντάζεται τα νοητικά φαινόμενα... κ.λπ...
δεν φαντάζεται τη νοητική συνείδηση, δεν φαντάζεται τη νοητική επαφή.
Ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν φαντάζεται, και σε αυτό δεν φαντάζεται, και από αυτό δεν φαντάζεται, δεν φαντάζεται ότι αυτό είναι δικό μου.
Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο.
Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη.
Όσα είναι τα συναθροίσματα, τα στοιχεία και οι αισθητήριες βάσεις, μοναχοί, και αυτά δεν φαντάζεται, και σε αυτά δεν φαντάζεται, και από αυτά δεν φαντάζεται, δεν φαντάζεται ότι αυτά είναι δικά μου.
Αυτός, έτσι μη φανταζόμενος, δεν προσκολλάται σε τίποτα στον κόσμο.
Μη προσκολλώμενος δεν ταράζεται.
Μη ταραζόμενος επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα μέσα του.
Κατανοεί: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Αυτή είναι, μοναχοί, η πρακτική κατάλληλη για την εκρίζωση κάθε φαντασίας».
Ένατη.