5.
Η πρώτη ομιλία για το αν δεν υπήρχε απόλαυση
17.
«Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση του ματιού, τα όντα δεν θα προσκολλούνταν στο μάτι.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει απόλαυση του ματιού, για αυτό τα όντα προσκολλώνται στο μάτι.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε κίνδυνος του ματιού, τα όντα δεν θα αποστρέφονταν από το μάτι.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει κίνδυνος του ματιού, για αυτό τα όντα αποστρέφονται από το μάτι.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε διαφυγή από το μάτι, τα όντα δεν θα διέφευγαν από το μάτι.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει διαφυγή από το μάτι, για αυτό τα όντα διαφεύγουν από το μάτι.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση του αυτιού...
αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση της μύτης...
αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση της γλώσσας, τα όντα δεν θα προσκολλούνταν στη γλώσσα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει απόλαυση της γλώσσας, για αυτό τα όντα προσκολλώνται στη γλώσσα.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε κίνδυνος της γλώσσας, τα όντα δεν θα αποστρέφονταν από τη γλώσσα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει κίνδυνος της γλώσσας, για αυτό τα όντα αποστρέφονται από τη γλώσσα.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε διαφυγή από τη γλώσσα, τα όντα δεν θα διέφευγαν από τη γλώσσα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει διαφυγή από τη γλώσσα, για αυτό τα όντα διαφεύγουν από τη γλώσσα.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση του σώματος...
αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση του νου, τα όντα δεν θα προσκολλούνταν στον νου.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει απόλαυση του νου, για αυτό τα όντα προσκολλώνται στον νου.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε κίνδυνος του νου, τα όντα δεν θα αποστρέφονταν από τον νου.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει κίνδυνος του νου, για αυτό τα όντα αποστρέφονται από τον νου.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε διαφυγή από τον νου, τα όντα δεν θα διέφευγαν από τον νου.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει διαφυγή από τον νου, για αυτό τα όντα διαφεύγουν από τον νου.
«Όσο καιρό, μοναχοί, τα όντα δεν γνώρισαν άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εσωτερικών αισθητήριων βάσεων την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τόσο καιρό, μοναχοί, τα όντα από τον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, από τη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, δεν διέμεναν απαλλαγμένα, αποδεσμευμένα, ελεύθερα, με έναν νου χωρίς φραγμούς. Όταν όμως, μοναχοί, τα όντα γνώρισαν άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εσωτερικών αισθητήριων βάσεων την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τότε, μοναχοί, τα όντα από τον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, από τη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, διαμένουν απαλλαγμένα, αποδεσμευμένα, ελεύθερα, με έναν νου χωρίς φραγμούς». Πέμπτο.