6.
Η πρώτη ομιλία για την εγκατάλειψη της άγνοιας
79.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Υπάρχει άραγε, σεβάσμιε κύριε, ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Υπάρχει, μοναχέ, ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται».
«Ποιο όμως, σεβάσμιε κύριε, είναι το ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Η άγνοια, μοναχέ, είναι το ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται».
«Πώς όμως, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Σε αυτόν που γνωρίζει το μάτι ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, μοναχέ, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Τις υλικές μορφές... η οφθαλμική συνείδηση... την οφθαλμική επαφή... ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται... κ.λπ... σε αυτόν που γνωρίζει τον νου ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Τα νοητικά φαινόμενα... η νοητική συνείδηση... τη νοητική επαφή... ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, σε αυτόν που γνωρίζει έτσι και βλέπει έτσι, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται». Έκτο.