4.
Η ομιλία για τον κάτω κόσμο
252.
«Ο αδαής, μοναχοί, κοινός άνθρωπος λέει αυτά τα λόγια -
'υπάρχει άβυσσος στον μεγάλο ωκεανό'.
Αλλά αυτό, μοναχοί, ο αδαής κοινός άνθρωπος, για κάτι ανύπαρκτο, μη υφιστάμενο, έτσι λέει αυτά τα λόγια -
'υπάρχει άβυσσος στον μεγάλο ωκεανό'.
Αυτή, μοναχοί, είναι ονομασία για τα σωματικά δυσάρεστα αισθήματα, δηλαδή 'άβυσσος'.
Ο αδαής, μοναχοί, κοινός άνθρωπος πληττόμενος από σωματικό δυσάρεστο αίσθημα θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση.
Αυτός ονομάζεται, μοναχοί, 'ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν στάθηκε στην άβυσσο και δεν βρήκε πάτημα'.
Ο μορφωμένος όμως, μοναχοί, ευγενής μαθητής πληττόμενος από σωματικό δυσάρεστο αίσθημα ούτε θλίβεται, ούτε εξαντλείται, ούτε θρηνεί, ούτε χτυπώντας το στήθος του κλαίει, ούτε περιπίπτει σε σύγχυση.
Αυτός ονομάζεται, μοναχοί, 'ο μορφωμένος ευγενής μαθητής που στάθηκε στην άβυσσο και βρήκε πάτημα'».
σωματικά, που αφαιρούν τη ζωή, από τα οποία πληττόμενος τρέμει.
αυτός δεν στάθηκε στην άβυσσο, και επίσης δεν βρήκε πάτημα.
σωματικά, που αφαιρούν τη ζωή, από τα οποία πληττόμενος δεν τρέμει·
αυτός πράγματι στάθηκε στην άβυσσο, και επίσης βρήκε πάτημα». Τέταρτο.