8.
Η ομιλία για τους πάνω από χίλιους
216.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα, με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών, χίλιους διακόσιους πενήντα μοναχούς.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα συνδεδεμένη με το Νιμπάνα.
Και εκείνοι οι μοναχοί, αφού έδειξαν ενδιαφέρον, αφού έδωσαν προσοχή, αφού συγκέντρωσαν όλο τον νου, άκουγαν τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί.
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αυτός ο Ευλογημένος διδάσκει, παρακινεί, ενθαρρύνει και ευχαριστεί τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα συνδεδεμένη με το Νιμπάνα.
Και εκείνοι οι μοναχοί, αφού έδειξαν ενδιαφέρον, αφού έδωσαν προσοχή, αφού συγκέντρωσαν όλο τον νου, άκουγαν τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί.
Γιατί να μην επαινέσω τον Ευλογημένο μπροστά του με κατάλληλους στίχους;»
Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα, αφού σηκώθηκε από τη θέση του, αφού τακτοποίησε τον άνω χιτώνα του πάνω από τον έναν ώμο, αφού χαιρέτησε με ενωμένες παλάμες προς την κατεύθυνση του Ευλογημένου, είπε στον Ευλογημένο: «Μου έρχεται έμπνευση, Ευλογημένε, μου έρχεται έμπνευση, Καλότυχε». «Ας σου έρθει, Βανγκίσα», είπε ο Ευλογημένος. Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα επαίνεσε τον Ευλογημένο μπροστά του με κατάλληλους στίχους:
αυτόν που διδάσκει τη Διδασκαλία χωρίς σκόνη, το Νιμπάνα χωρίς φόβο από πουθενά.
λάμπει πράγματι ο Αυτοφωτισμένος, με την Κοινότητα μοναχών μπροστά του.
σαν μεγάλο σύννεφο γινόμενος, βρέχει τους μαθητές.
ο μαθητής σου, μεγάλε ήρωα, αποδίδει σεβασμό στα πόδια σου, ο Βανγκίσα».
«Αυτοί οι στίχοι, Βανγκίσα, τους είχες σκεφτεί από πριν, ή μήπως σου έρχονται αυθόρμητα;» «Δεν τους είχα σκεφτεί από πριν, σεβάσμιε κύριε, αυτούς τους στίχους, αλλά μου έρχονται αυθόρμητα». «Τότε λοιπόν, Βανγκίσα, ας σου έρθουν ακόμη περισσότεροι στίχοι που δεν έχεις σκεφτεί από πριν». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Βανγκίσα στον Ευλογημένο και επαίνεσε τον Ευλογημένο με ακόμη περισσότερους στίχους που δεν είχε σκεφτεί από πριν:
αυτόν κοιτάξτε, που απελευθερώνει από τα δεσμά, μη προσκολλημένο, που διαιρεί σε μέρη.
όταν αυτό το αθάνατο διδάχθηκε, αυτοί που βλέπουν τη Διδασκαλία στέκονται ακλόνητοι.
γνωρίζοντας και πραγματοποιώντας, δίδαξε το υπέρτατο στους πέντε».
ποια αμέλεια μπορεί να υπάρχει για αυτούς που συνειδητοποιούν τη Διδασκαλία;
Γι' αυτό στη Διδαχή εκείνου του Ευλογημένου·
επιμελής πάντα ας τιμά και ας εξασκείται».