11.
Η ομιλία για την κακόβουλη δόκιμη μοναχή
222.
«Εδώ εγώ, φίλε, κατεβαίνοντας από το όρος Γκιτζτζακούτα, είδα μια δόκιμη να πηγαίνει στον αέρα.
Ο διπλός χιτώνας της ήταν φλεγόμενος, αναμμένος, ολόφωτος· το κύπελλό της ήταν φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο· η ζώνη της ήταν φλεγόμενη, αναμμένη, ολόφωτη· το σώμα της ήταν φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο.
Αυτός έβγαζε κραυγές πόνου.
Σε μένα, φίλε, ήρθε αυτή η σκέψη:
«Είναι καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, είναι εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ!
Ένα τέτοιο ον θα υπάρξει!
Ένας τέτοιος δαίμονας θα υπάρξει!
Μια τέτοια απόκτηση ατομικής ύπαρξης θα υπάρξει!"»
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Πράγματι, μοναχοί, οι μαθητές διαμένουν έχοντας γίνει μάτι· πράγματι, μοναχοί, οι μαθητές διαμένουν έχοντας γίνει γνώση, αφού είναι δυνατόν ένας μαθητής να γνωρίσει ή να δει ή να πραγματοποιήσει κάτι τέτοιο. Αυτή η δόκιμη, μοναχοί, είχε ιδωθεί από εμένα πριν. Αλλά δεν το αποκάλυψα. Αν εγώ το αποκάλυπτα, οι άλλοι δεν θα με πίστευαν. Αυτοί που δεν θα με πίστευαν, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη. Αυτή η δόκιμη, μοναχοί, στη διδαχή του Πλήρως Αυτοφωτισμένου Κάσσαπα ήταν κακόβουλη δόκιμη. Αυτή, ως επακόλουθο εκείνης της πράξης, αφού καιγόταν στην κόλαση για πολλά χρόνια, για πολλές εκατοντάδες χρόνια, για πολλές χιλιάδες χρόνια, για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ως υπόλοιπο επακόλουθο εκείνης ακριβώς της πράξης βιώνει μια τέτοια απόκτηση ατομικής ύπαρξης». Ενδέκατη.