6.
Η ομιλία για την περιοχή
392.
Κάποτε ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα και ο σεβάσμιος Ανουρούντα διέμεναν στη Σακέτα, στο δάσος Καντακί.
Τότε ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκαν από την απομόνωση, πήγαν εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Ανουρούντα·
αφού πλησίασαν, χαιρέτησαν τον σεβάσμιο Ανουρούντα.
Αφού ολοκλήρωσαν την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισαν στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Ανουρούντα:
«'Ασκούμενος, ασκούμενος', φίλε Ανουρούντα, λέγεται.
Σε ποιο βαθμό άραγε, φίλε, κάποιος είναι ασκούμενος;»
«Επειδή οι τέσσερες εφαρμογές της μνήμης έχουν αναπτυχθεί εν μέρει, φίλε, κάποιος είναι ασκούμενος».
«Ποιων τεσσάρων; Εδώ, φίλε, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Επειδή αυτές οι τέσσερες εφαρμογές της μνήμης έχουν αναπτυχθεί εν μέρει, φίλε, κάποιος είναι ασκούμενος». Έκτο.