11.
Η ομιλία με το ερώτημα για τη νοητική πλημμύρα
324.
«'Νοητική πλημμύρα, νοητική πλημμύρα', φίλε Σαριπούττα, λέγεται.
Ποια άραγε, φίλε, είναι η νοητική πλημμύρα;»
«Υπάρχουν, φίλε, αυτές οι τέσσερις νοητικές πλημμύρες.
Η νοητική πλημμύρα της αισθησιακής ηδονής, η νοητική πλημμύρα του γίγνεσθαι, η νοητική πλημμύρα της λανθασμένης άποψης, η νοητική πλημμύρα της άγνοιας -
αυτές πράγματι, φίλε, είναι οι τέσσερις νοητικές πλημμύρες».
«Υπάρχει όμως, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών;»
«Υπάρχει πράγματι, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών».
«Ποια όμως, φίλε, είναι η οδός, ποια η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών;»
«Αυτή ακριβώς, φίλε, η ευγενής οκταμελής οδός είναι για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών, δηλαδή -
ορθή άποψη, ορθός λογισμός, ορθή ομιλία, ορθή πράξη, ορθός βιοπορισμός, ορθή προσπάθεια, ορθή μνήμη, ορθή αυτοσυγκέντρωση.
Αυτή πράγματι, φίλε, είναι η οδός, αυτή η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών».
«Ευλογημένη, φίλε, είναι η οδός, ευλογημένη η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτών των νοητικών πλημμυρών.
Και είναι αρκετό, φίλε Σαριπούττα, για επιμέλεια».
Ενδέκατη.