1.
Η ομιλία για τον ποταμό
93.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όπως, μοναχοί, ένας ποταμός ορεινός που παρασύρει, που πηγαίνει μακριά, με γρήγορο ρεύμα.
Αν και στις δύο όχθες του είχαν φυτρώσει καλάμια, αυτά θα κρέμονταν πάνω του·
αν είχαν φυτρώσει χόρτα κούσα, αυτά θα κρέμονταν πάνω του·
αν είχαν φυτρώσει βούρλα, αυτά θα κρέμονταν πάνω του·
αν είχαν φυτρώσει χόρτα μπιράνα, αυτά θα κρέμονταν πάνω του·
αν είχαν φυτρώσει δέντρα, αυτά θα κρέμονταν πάνω του.
Αν ένας άνθρωπος παρασυρόμενος από το ρεύμα του έπιανε τα καλάμια, αυτά θα αποσπώνταν.
Αυτός εξαιτίας αυτού θα έφτανε σε συμφορά και καταστροφή.
Αν έπιανε τα χόρτα κούσα, αν έπιανε τα βούρλα, αν έπιανε τα χόρτα μπιράνα, αν έπιανε τα δέντρα, αυτά θα αποσπώνταν.
Αυτός εξαιτίας αυτού θα έφτανε σε συμφορά και καταστροφή.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν βλέπει τους ευγενείς, που δεν είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν είναι πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν βλέπει τα ενάρετα άτομα, που δεν είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που δεν είναι πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα ύλη·
ή την ύλη στον εαυτό, ή τον εαυτό στην ύλη.
Η ύλη του αυτή αποσυντίθεται.
Αυτός εξαιτίας αυτού φτάνει σε συμφορά και καταστροφή.
Το αίσθημα...
την αντίληψη...
τις δραστηριότητες...
θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση·
ή τη συνείδηση στον εαυτό, ή τον εαυτό στη συνείδηση.
Η συνείδησή του αυτή αποσυντίθεται.
Αυτός εξαιτίας αυτού φτάνει σε συμφορά και καταστροφή.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Το αίσθημα...
η αντίληψη...
οι δραστηριότητες...
η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Γι' αυτό εδώ... κ.λπ...
βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Πρώτο.