12.
Η ομιλία Μούνι
209.
χωρίς κατοικία, χωρίς οικειότητα, αυτή πράγματι είναι η ενόραση του σοφού.
210.
αυτόν αποκαλούν έναν σοφό που βαδίζει μόνος, αυτός είδε την κατάσταση της ειρήνης, ο μεγάλος σοφός.
211.
Αυτός πράγματι ο σοφός που βλέπει την εξάλειψη της γέννησης ως το τέλος, εγκαταλείποντας τη σκέψη δεν υπόκειται σε όρο.
212.
αυτός πράγματι ο σοφός χωρίς απληστία, χωρίς προσκόλληση, δεν αγωνίζεται, διότι έχει φτάσει στην άλλη όχθη.
213.
αυτόν που εγκατέλειψε τα πάντα, απελευθερωμένο με την εξάλειψη της επιθυμίας, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
214.
απελευθερωμένο από τις προσκολλήσεις, χωρίς στειρότητα, χωρίς νοητικές διαφθορές, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
215.
σαν λιοντάρι που δεν τρομάζει από τους ήχους, σαν άνεμος που περνά χωρίς εμπόδιο μέσα από δίχτυ·
σαν λωτός που δεν λερώνεται από το νερό, οδηγό των άλλων που δεν χρειάζεται να οδηγηθεί από άλλον·
αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
216.
αυτόν χωρίς πάθος, με καλά συγκεντρωμένες ικανότητες, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
217.
ερευνώντας το άδικο και το δίκαιο, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
218.
αυτός που δεν πρέπει να εξοργίζεται δεν εξοργίζει κανέναν, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
219.
δεν πρέπει να επαινεί ούτε να μιλά υποτιμητικά, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
220.
που απέχει από τη ματαιότητα και την αμέλεια, ελεύθερο, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
221.
αυτόν με κομμένους τους νοητικούς κόμβους, μη προσκολλημένο, χωρίς νοητικές διαφθορές, αυτόν ακόμη οι σοφοί αναγνωρίζουν ως τον σοφό.
222.
Για την αφαίρεση της ζωής άλλων ο οικοδεσπότης είναι ασυγκράτητος, πάντα ο σοφός προστατεύει τα έμβια όντα, συγκρατημένος.
223.
έτσι ο οικοδεσπότης δεν μιμείται τον μοναχό, τον σοφό που είναι απομονωμένος και διαλογίζεται στο δάσος.
Τέλος της ομιλίας Μούνι, δωδέκατη.