7.
Η ομιλία για τη συνουσία
50.
Τότε ο βραχμάνος Τζανουσσόνι πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Τζανουσσόνι είπε στον Ευλογημένο:
«Ισχυρίζεται άραγε ο αξιότιμος Γκόταμα ότι είναι ασκούμενος στην άγια ζωή;»
«Αυτό λοιπόν, βραχμάνε, κάποιος μιλώντας σωστά θα έλεγε -
'ασκεί την άγια ζωή άθραυστη, χωρίς ρωγμές, χωρίς κηλίδες, χωρίς στίγματα, ολοκληρωμένη και αγνή', για μένα ακριβώς αυτό, βραχμάνε, κάποιος μιλώντας σωστά θα έλεγε -
'εγώ πράγματι, βραχμάνε, ασκώ την άγια ζωή άθραυστη, χωρίς ρωγμές, χωρίς κηλίδες, χωρίς στίγματα, ολοκληρωμένη και αγνή'».
«Τι όμως, αγαπητέ Γκόταμα, είναι το θραύσμα και η ρωγμή και η κηλίδα και το στίγμα της άγιας ζωής;»
«Εδώ, βραχμάνε, κάποιος ασκητής ή βραχμάνος, ενώ ισχυρίζεται ότι είναι σωστά ασκούμενος στην άγια ζωή, δεν επιτυγχάνει βέβαια με γυναίκα τη σύζευξη δύο με δύο· αλλά συναινεί στο άλειμμα, το μασάζ, το λούσιμο και το τρίψιμο από γυναίκα. Αυτός το απολαμβάνει, το επιθυμεί και βρίσκει ικανοποίηση σε αυτό. Αυτό επίσης, βραχμάνε, είναι το θραύσμα και η ρωγμή και η κηλίδα και το στίγμα της άγιας ζωής. Αυτός λέγεται, βραχμάνε, ότι ασκεί μη αγνή άγια ζωή, δεμένος με τον δεσμό της συνουσίας, δεν απελευθερώνεται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος· δεν απελευθερώνεται από τον υπαρξιακό πόνο, λέω.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος ασκητής ή βραχμάνος, ενώ ισχυρίζεται ότι είναι σωστά ασκούμενος στην άγια ζωή, δεν επιτυγχάνει βέβαια με γυναίκα τη σύζευξη δύο με δύο, ούτε συναινεί στο άλειμμα, το μασάζ, το λούσιμο και το τρίψιμο από γυναίκα· αλλά γελάει μαζί με γυναίκα, παίζει και αστειεύεται... κ.λπ... ούτε γελάει μαζί με γυναίκα, παίζει και αστειεύεται· αλλά κοιτάζει επίμονα και παρατηρεί τα μάτια γυναίκας με τα μάτια του... κ.λπ... ούτε κοιτάζει επίμονα και παρατηρεί τα μάτια γυναίκας με τα μάτια του· αλλά ακούει τη φωνή γυναίκας πίσω από τοίχο ή πίσω από περίφραξη, είτε γελάει είτε μιλάει είτε τραγουδάει είτε κλαίει... κ.λπ... ούτε ακούει τη φωνή γυναίκας πίσω από τοίχο ή πίσω από περίφραξη, είτε γελάει είτε μιλάει είτε τραγουδάει είτε κλαίει· αλλά θυμάται εκείνα τα γέλια, τις συζητήσεις και τα παιχνίδια που είχε στο παρελθόν με γυναίκα... κ.λπ... ούτε θυμάται εκείνα τα γέλια, τις συζητήσεις και τα παιχνίδια που είχε στο παρελθόν με γυναίκα· αλλά βλέπει έναν οικοδεσπότη ή γιο οικοδεσπότη προικισμένο και εφοδιασμένο με τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής να απολαμβάνει τη ζωή... κ.λπ... ούτε βλέπει έναν οικοδεσπότη ή γιο οικοδεσπότη προικισμένο και εφοδιασμένο με τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής να απολαμβάνει τη ζωή· αλλά ασκεί την άγια ζωή φιλοδοξώντας κάποια τάξη θεών: 'με αυτή την ηθική ή την ασκητική πρακτική ή τον αυστηρό ασκητισμό ή την άγια ζωή θα γίνω θεός ή κάποιος από τους θεούς'. Αυτός το απολαμβάνει, το επιθυμεί και βρίσκει ικανοποίηση σε αυτό. Αυτό επίσης, βραχμάνε, είναι το θραύσμα και η ρωγμή και η κηλίδα και το στίγμα της άγιας ζωής. Αυτός λέγεται, βραχμάνε, ότι ασκεί μη αγνή άγια ζωή, δεμένος με τον δεσμό της συνουσίας, δεν απελευθερώνεται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος· δεν απελευθερώνεται από τον υπαρξιακό πόνο, λέω.
«Όσο καιρό, βραχμάνε, θεωρούσα κάποιον από αυτούς τους επτά δεσμούς της συνουσίας μη εγκαταλελειμμένο στον εαυτό μου, τόσο καιρό εγώ, βραχμάνε, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση.
Αλλά όταν, βραχμάνε, δεν θεωρούσα κανέναν από αυτούς τους επτά δεσμούς της συνουσίας μη εγκαταλελειμμένο στον εαυτό μου, τότε εγώ, βραχμάνε, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση. Και η γνώση και η ενόραση εγέρθηκαν σε μένα· ακλόνητη είναι η απελευθέρωσή μου, αυτή είναι η τελευταία γέννηση, δεν υπάρχει πλέον επαναγέννηση».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Τζανουσσόνι είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα· θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Γκόταμα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Έβδομη.