4.
Η ομιλία για αυτόν που δίνει ευχάριστα πράγματα
44.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε στην κατοικία του Ούγκα, του οικοδεσπότη από τη Βεσάλι·
αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Τότε ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από τη Βεσάλι, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από τη Βεσάλι, είπε στον Ευλογημένο:
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Ευχάριστη για μένα, σεβάσμιε κύριε, είναι η στερεά τροφή σε σχήμα άνθους σάλα· ας τη δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια.
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Ευχάριστο για μένα, σεβάσμιε κύριε, είναι το χοιρινό κρέας με ώριμα τζιτζίφια· ας τη δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια.
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Ευχάριστο για μένα, σεβάσμιε κύριε, είναι το λαχανικό νάλιγια μαγειρεμένο με στραγγισμένο λάδι· ας τη δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια.
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Ευχάριστο για μένα, σεβάσμιε κύριε, είναι το μαγειρεμένο ρύζι από καλό ρύζι, καθαρισμένο από τα μαύρα σπυριά, με πολλά καρυκεύματα και πολλά λαχανικά· ας τη δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια.
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Ευχάριστα για μένα, σεβάσμιε κύριε, είναι τα υφάσματα από την Κάσι· ας τα δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια.
«Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το άκουσα μπροστά στον Ευλογημένο, μπροστά του το έλαβα - 'αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα'. Έχω ένα λατρεμένο ανάκλιντρο στρωμένο με μαύρο μάλλινο κάλυμμα, στρωμένο με ανθοφόρο μάλλινο κάλυμμα, με εξαίρετο κάλυμμα από δέρμα αντιλόπης, με σκέπαστρο από πάνω, με κόκκινα μαξιλάρια και στις δύο πλευρές. Αλλά, σεβάσμιε κύριε, εμείς γνωρίζουμε αυτό - 'αυτό δεν επιτρέπεται στον Ευλογημένο'. Αυτή η σανταλένια σανίδα μου, σεβάσμιε κύριε, αξίζει περισσότερο από εκατό χιλιάδες· ας τη δεχθεί ο Ευλογημένος από μένα από συμπόνια». Ο Ευλογημένος δέχθηκε από συμπόνια. Τότε ο Ευλογημένος έδωσε ευχαριστίες στον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από τη Βεσάλι, με αυτή την ευχαριστήρια ευλογία:
αυτός που δίνει με αγάπη σε αυτούς που είναι ευθείς·
ένδυση, κρεβάτι, τροφή και ποτό,
και διάφορα είδη αναγκαίων.
γνωρίζοντας τους Άξιους ως παρόμοιους με χωράφι·
αυτός ο ενάρετος, αφού εγκατέλειψε αυτό που είναι δύσκολο να εγκαταλειφθεί,
αυτός που δίνει ευχάριστα λαμβάνει ευχάριστα».
Τότε ο Ευλογημένος, αφού έδωσε ευχαριστίες στον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από τη Βεσάλι, με αυτή την ευχαριστήρια ευλογία, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε.
Τότε ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από τη Βεσάλι, αργότερα πέθανε. Και αφού πέθανε, ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από τη Βεσάλι, επαναγεννήθηκε σε κάποιο σώμα δημιουργημένο από τον νου. Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε ο Ούγκα, ο νεαρός θεός, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι. Στον Ούγκα, τον νεαρό θεό, που στεκόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό: «Είναι σύμφωνα με την επιθυμία σου, Ούγκα;» «Πράγματι, Ευλογημένε, είναι σύμφωνα με την επιθυμία μου». Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον Ούγκα, τον νεαρό θεό, με στίχους:
αυτός που δίνει το κορυφαίο λαμβάνει πάλι το κορυφαίο·
αυτός που δίνει το εξαίρετο γίνεται αποδέκτης του εξαίρετου,
αυτός που δίνει το ανώτερο φτάνει στην ανώτατη θέση.
μακρόβιος και ένδοξος γίνεται, όπου κι αν επαναγεννηθεί». Τέταρτο.