9.
Η ομιλία με την ερώτηση για τον κόσμο
82.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Κόσμος, κόσμος', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, ονομάζεται κόσμος;» «'Διαλύεται', μοναχέ, για αυτό ονομάζεται κόσμος. Και τι διαλύεται; Το μάτι, μοναχέ, διαλύεται. Οι υλικές μορφές διαλύονται, η οφθαλμική συνείδηση διαλύεται, η οφθαλμική επαφή διαλύεται, ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό διαλύεται... κ.λπ... η γλώσσα διαλύεται... κ.λπ... ο νους διαλύεται, τα νοητικά φαινόμενα διαλύονται, η νοητική συνείδηση διαλύεται, η νοητική επαφή διαλύεται, ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό διαλύεται. 'Διαλύεται', μοναχέ, για αυτό ονομάζεται κόσμος.» Ένατη.