8.
Η ομιλία για την οικοδέσποινα
228.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός διέμενε υπερβολικά εμπλεκόμενος σε κάποια οικογένεια.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, αφού δημιούργησε τη μορφή της οικοδέσποινας εκείνης της οικογένειας, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχο:
«Στις όχθες των ποταμών, στα σταυροδρόμια, στις αίθουσες συνάθροισης και στους δρόμους·
οι άνθρωποι συγκεντρώνονται και συζητούν για μένα και για σένα - ποιος είναι ο λόγος;»
«Πολλοί ήχοι είναι εμπόδια, πρέπει να υπομένονται από τον αυστηρό ασκητή·
δεν πρέπει κανείς να ντρέπεται γι' αυτό, διότι δεν μολύνεται κανείς από αυτό.
Όποιος όμως τρομάζει από τους ήχους, όπως το ελάφι στο δάσος από τον άνεμο·
τον αποκαλούν ελαφρόμυαλο, η θρησκευτική του πρακτική δεν επιτυγχάνεται».