9.
Η ομιλία για τον Κοντάνια
217.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Τότε ο σεβάσμιος Ανιασικοντάνια, μετά από πολύ καιρό, πήγε εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος·
αφού πλησίασε, έπεσε με το κεφάλι του στα πόδια του Ευλογημένου, φιλούσε τα πόδια του Ευλογημένου με το στόμα του, τα έτριβε με τα χέρια του και ανακοίνωνε το όνομά του:
«Κοντάνια είμαι, Ευλογημένε, Κοντάνια είμαι, Καλότυχε».
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αυτός ο σεβάσμιος Ανιασικοντάνια, μετά από πολύ καιρό, πήγε εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος·
αφού πλησίασε, έπεσε με το κεφάλι του στα πόδια του Ευλογημένου, φιλούσε τα πόδια του Ευλογημένου με το στόμα του, τα έτριβε με τα χέρια του και ανακοίνωνε το όνομά του:
'Κοντάνια είμαι, Ευλογημένε, Κοντάνια είμαι, Καλότυχε'.
Γιατί να μην επαινέσω τον σεβάσμιο Ανιασικοντάνια μπροστά στον Ευλογημένο με κατάλληλους στίχους;»
Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα, αφού σηκώθηκε από τη θέση του, αφού τακτοποίησε τον άνω χιτώνα του πάνω από τον έναν ώμο, αφού χαιρέτησε με ενωμένες παλάμες προς την κατεύθυνση του Ευλογημένου, είπε στον Ευλογημένο: «Μου έρχεται έμπνευση, Ευλογημένε, μου έρχεται έμπνευση, Καλότυχε». «Ας σου έρθει, Βανγκίσα», είπε ο Ευλογημένος. Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα επαίνεσε τον σεβάσμιο Ανιασικοντάνια μπροστά στον Ευλογημένο με κατάλληλους στίχους:
αποδέκτης ευχάριστων διαμονών, απομονώσεων συχνά.
όλα αυτά έχουν επιτευχθεί, από τον επιμελή που εξασκείται.
ο Κοντάνια, κληρονόμος του Βούδα, αποδίδει σεβασμό στα πόδια του Διδασκάλου».