2.
Η ομιλία για τον Κχέμα
103.
Καθώς στεκόταν στο πλάι, ο Κχέμα, ο νεαρός θεός, είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
«Περιφέρονται οι ανόητοι, οι άφρονες, με τον εαυτό τους σαν εχθρό·
κάνοντας κακόβουλη πράξη, που έχει πικρό καρπό.
Δεν είναι καλή εκείνη η πράξη που έγινε, την οποία κάνοντας μετανιώνει·
της οποίας με δακρυσμένο πρόσωπο κλαίγοντας, βιώνει το επακόλουθο.
Και εκείνη η πράξη που έγινε είναι καλή, την οποία κάνοντας δεν μετανιώνει·
της οποίας ικανοποιημένος, χαρούμενος, βιώνει το επακόλουθο.
Εκ των προτέρων ας κάνει κανείς εκείνο, που γνωρίζει ότι είναι για την ωφέλεια του εαυτού του·
όχι με τη σκέψη του αμαξά, ο σοφός ας προσπαθεί με σύνεση.
Όπως ο αμαξάς, αφήνοντας τον λείο, ομαλό κεντρικό δρόμο·
ανεβαίνοντας σε ανώμαλη οδό, σκέφτεται σαν να του έσπασε ο άξονας.
Έτσι αποχωρώντας από τη Διδασκαλία, ακολουθώντας το άδικο·
ο ανόητος φτάνοντας στο στόμα του θανάτου, σκέφτεται σαν να του έσπασε ο άξονας».