1.
Η ομιλία για τον Κέσι
111.
Τότε ο Κεσί, ο ηνίοχος αλόγων προς δάμασμα, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον Κεσί, τον ηνίοχο αλόγων προς δάμασμα, που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Εσύ, Κεσί, είσαι γνωστός ως ηνίοχος αλόγων προς δάμασμα.
Πώς όμως εσύ, Κεσί, εκπαιδεύεις το άλογο προς δάμασμα;»
«Εγώ, σεβάσμιε κύριε, εκπαιδεύω το άλογο προς δάμασμα και με λειότητα, και με σκληρότητα, και με λειότητα και σκληρότητα».
«Αν, Κεσί, το άλογο προς δάμασμα δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με σκληρότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα και σκληρότητα, τι του κάνεις;»
«Αν, σεβάσμιε κύριε, το άλογο προς δάμασμα δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με σκληρότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα και σκληρότητα·
το σκοτώνω, σεβάσμιε κύριε.
Για ποιο λόγο;
Για να μην υπάρξει κακή φήμη για την οικογένεια του δασκάλου μου».
«Ο Ευλογημένος όμως, σεβάσμιε κύριε, είναι ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν. Πώς όμως, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος εκπαιδεύει τον άνθρωπο που πρέπει να εκπαιδευτεί;» «Εγώ, Κεσί, εκπαιδεύω τον άνθρωπο που πρέπει να εκπαιδευτεί και με λειότητα, και με σκληρότητα, και με λειότητα και σκληρότητα. Εδώ αυτό, Κεσί, στη λειότητα: έτσι είναι η καλή σωματική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής σωματικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η καλή λεκτική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής λεκτικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η καλή νοητική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής νοητικής συμπεριφοράς· έτσι είναι οι θεοί, έτσι είναι οι άνθρωποι. Εδώ αυτό, Κεσί, στη σκληρότητα: έτσι είναι η κακή σωματική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής σωματικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κακή λεκτική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής λεκτικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κακή νοητική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής νοητικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κόλαση, έτσι είναι το ζωικό βασίλειο, έτσι είναι η σφαίρα των φαντασμάτων».
«Εδώ αυτό, Κεσί, στη λειότητα και σκληρότητα: έτσι είναι η καλή σωματική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής σωματικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κακή σωματική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής σωματικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η καλή λεκτική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής λεκτικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κακή λεκτική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής λεκτικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η καλή νοητική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της καλής νοητικής συμπεριφοράς· έτσι είναι η κακή νοητική συμπεριφορά, έτσι είναι το επακόλουθο της κακής νοητικής συμπεριφοράς· έτσι είναι οι θεοί, έτσι είναι οι άνθρωποι, έτσι είναι η κόλαση, έτσι είναι το ζωικό βασίλειο, έτσι είναι η σφαίρα των φαντασμάτων».
«Αν, σεβάσμιε κύριε, ο άνθρωπος που πρέπει να εκπαιδευτεί δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με σκληρότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα και σκληρότητα, τι του κάνει ο Ευλογημένος;» «Αν, Κεσί, ο άνθρωπος που πρέπει να εκπαιδευτεί δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με σκληρότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα και σκληρότητα, τον σκοτώνω, Κεσί». «Όμως, σεβάσμιε κύριε, ο φόνος έμβιων όντων δεν επιτρέπεται στον Ευλογημένο. Και όμως ο Ευλογημένος λέει έτσι: 'Τον σκοτώνω, Κεσί'!» «Αλήθεια, Κεσί! Ο φόνος έμβιων όντων δεν επιτρέπεται στον Τατχάγκατα. Αλλά όμως, όποιος άνθρωπος που πρέπει να εκπαιδευτεί δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με σκληρότητα, δεν υποτάσσεται στην εκπαίδευση με λειότητα και σκληρότητα, ο Τατχάγκατα θεωρεί ότι δεν πρέπει να του μιλήσει, δεν πρέπει να τον καθοδηγήσει, ούτε οι νοήμονες σύντροφοι στην άγια ζωή θεωρούν ότι πρέπει να του μιλήσουν, να τον καθοδηγήσουν. Αυτή είναι δολοφονία, Κεσί, στη διαγωγή των ευγενών - όταν ο Τατχάγκατα θεωρεί ότι δεν πρέπει να του μιλήσει, δεν πρέπει να τον καθοδηγήσει, ούτε οι νοήμονες σύντροφοι στην άγια ζωή θεωρούν ότι πρέπει να του μιλήσουν, να τον καθοδηγήσουν».
«Αυτός λοιπόν σίγουρα, σεβάσμιε κύριε, είναι καταστραμμένος - αυτός που ο Τατχάγκατα θεωρεί ότι δεν πρέπει να του μιλήσει ούτε να τον νουθετήσει, και ούτε οι νοήμονες σύντροφοι στην άγια ζωή θεωρούν ότι πρέπει να του μιλήσουν ή να τον νουθετήσουν». Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... Ας με θεωρεί ο Ευλογημένος, σεβάσμιε κύριε, λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Πρώτο.