6.
Η ομιλία για την πικρότητα
129.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στη Μπαρανασί για προσφερόμενη τροφή.
Ο Ευλογημένος, περιφερόμενος για προσφερόμενη τροφή κοντά στη συκιά της αγοράς βοδιών, είδε κάποιον μοναχό κενό από απόλαυση, με εξωτερική απόλαυση, επιλήσμονα, χωρίς ενσυνειδητότητα, μη αυτοσυγκεντρωμένο, με παραπλανημένο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Βλέποντας εκείνον τον μοναχό, είπε αυτό:
«Μη κάνεις, μοναχέ, τον εαυτό σου απόρριμμα. Βεβαίως, μοναχέ, σε έναν εαυτό που έγινε απόρριμμα, διαβρεγμένο με δυσωδία ωμού κρέατος, οι μύγες δεν θα πέσουν πάνω του, δεν θα τον κατακλύσουν - αυτό είναι αδύνατον». Τότε εκείνος ο μοναχός, νουθετημένος από τον Ευλογημένο με αυτή τη νουθεσία, αισθάνθηκε συγκίνηση. Τότε ο Ευλογημένος, αφού περπάτησε στη Μπαρανασί για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Εδώ εγώ, μοναχοί, αφού ντύθηκα το πρωί και πήρα το κύπελλο και τους χιτώνες μου, μπήκα στη Μπαρανασί για προσφερόμενη τροφή. Εγώ, μοναχοί, περιφερόμενος για προσφερόμενη τροφή κοντά στη συκιά της αγοράς βοδιών, είδα κάποιον μοναχό κενό από απόλαυση, με εξωτερική απόλαυση, επιλήσμονα, χωρίς ενσυνειδητότητα, μη αυτοσυγκεντρωμένο, με παραπλανημένο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες. Βλέποντας εκείνον τον μοναχό, είπα αυτό:
'Μη κάνεις, μοναχέ, τον εαυτό σου απόρριμμα. Βεβαίως, μοναχέ, σε έναν εαυτό που έγινε απόρριμμα, διαβρεγμένο με δυσωδία ωμού κρέατος, οι μύγες δεν θα πέσουν πάνω του, δεν θα τον κατακλύσουν - αυτό είναι αδύνατον'. Τότε, μοναχοί, εκείνος ο μοναχός, νουθετημένος από εμένα με αυτή τη νουθεσία, αισθάνθηκε συγκίνηση». Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι το απόρριμμα; Τι είναι η δυσωδία ωμού κρέατος; Τι είναι οι μύγες;»
«Η πλεονεξία, μοναχέ, είναι το απόρριμμα· ο θυμός είναι η δυσωδία ωμού κρέατος· οι κακοί φαύλοι λογισμοί είναι οι μύγες. Βεβαίως, μοναχέ, σε έναν εαυτό που έγινε απόρριμμα, διαβρεγμένο με δυσωδία ωμού κρέατος, οι μύγες δεν θα πέσουν πάνω του, δεν θα τον κατακλύσουν - αυτό είναι αδύνατον».
οι μύγες θα πέσουν πάνω του, οι λογισμοί βασισμένοι στη λαγνεία.
είναι μακριά από τη Νιμπάνα, μέτοχος μόνο της δυσφορίας.
περιπλανιέται ο αδαής άφρονας, ακολουθούμενος από τις μύγες.
Οι γαλήνιοι κοιμούνται ευτυχισμένοι, έχοντας διώξει τις μύγες». Έκτο.