3.
Η ομιλία για τον Κασσαπαγκόττα
223.
Κάποτε ο σεβάσμιος Κασσαπαγκόττα διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Κασσαπαγκόττα, αφού είχε πάει για ημερήσια διαμονή, προέτρεπε κάποιον κυνηγό.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, θέλοντας να συγκλονίσει τον σεβάσμιο Κασσαπαγκόττα, πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Κασσαπαγκόττα·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Κασσαπαγκόττα με στίχους:
«Τον κυνηγό που περιπλανιέται σε ορεινά δύσβατα μέρη, χωρίς σοφία, χωρίς νου·
ο μοναχός που τον προτρέπει σε ακατάλληλη ώρα, μου φαίνεται σαν ανόητος.
Ακούει αλλά δεν συνειδητοποιεί, κοιτάζει αλλά δεν βλέπει·
ενώ η Διδασκαλία διδάσκεται, ο ανόητος δεν κατανοεί το νόημα.
Ακόμη κι αν δέκα λαμπάδες κρατήσεις, Κάσσαπα·
δεν θα δει τις μορφές, διότι δεν έχει μάτι».
Τότε ο σεβάσμιος Κασσαπαγκόττα, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.