1.
Η ομιλία για τις χίλιες κοσμικές περιόδους
909.
Κάποτε ο σεβάσμιος Ανουρούντα διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε αρκετοί μοναχοί πήγαν εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Ανουρούντα·
αφού πλησίασαν, μαζί με τον σεβάσμιο Ανουρούντα... κ.λπ...
Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον σεβάσμιο Ανουρούντα:
«Ποιων φαινομένων ο σεβάσμιος Ανουρούντα, επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί, έφτασε σε μεγάλη άμεση γνώση;» «Επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, φίλε, έφτασα σε μεγάλη άμεση γνώση. Ποιων τεσσάρων; Εδώ εγώ, φίλε, στο σώμα διαμένω παρατηρώντας το σώμα... κ.λπ... στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα διαμένω παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο - επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, φίλε, έφτασα σε μεγάλη άμεση γνώση. Και επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, φίλε, αναθυμούμαι χίλιους κοσμικούς κύκλους». Πρώτο.