11.
Η ομιλία για τη διαμάχη και την αντιδικία
869.
Η αλαζονεία και η υπεροψία μαζί με τη συκοφαντία, από πού προέρχονται αυτά; Αυτό, σε παρακαλώ, πες μου».
870.
οι θρήνοι και οι λύπες μαζί με τη φειδωλία·
η αλαζονεία και η υπεροψία μαζί με τη συκοφαντία,
συνδεδεμένες με την τσιγκουνιά οι διαμάχες και οι αντιδικίες·
και στις αντιδικίες που γεννιούνται, οι συκοφαντίες».
871.
Η ελπίδα και ο σκοπός από πού προέρχονται, που υπάρχουν για τη μελλοντική ζωή του ανθρώπου;»
872.
η ελπίδα και ο σκοπός από εδώ προέρχονται, που υπάρχουν για τη μελλοντική ζωή του ανθρώπου».
873.
Η οργή και το ψέμα και η σύγχυση, και όσα άλλα φαινόμενα έχουν ειπωθεί από τον ασκητή».
874.
Έχοντας δει στις υλικές μορφές την ανυπαρξία και την ύπαρξη, το πλάσμα κάνει κρίση στον κόσμο.
875.
ο διστακτικός ας εξασκείται για το μονοπάτι της γνώσης, τα φαινόμενα έχουν ειπωθεί από τον ασκητή αφού τα γνώρισε».
876.
Την ανυπαρξία και την ύπαρξη επίσης, αυτό το νόημα, εξήγησέ μου από πού προέρχεται».
877.
Την ανυπαρξία και την ύπαρξη επίσης, αυτό το νόημα, σου το λέω ότι από εδώ προέρχεται».
878.
Όταν τι απουσιάζει δεν υπάρχει το 'δικό μου', όταν τι εξαλειφθεί δεν αγγίζουν οι επαφές;»
879.
όταν ο πόθος απουσιάζει δεν υπάρχει το 'δικό μου', όταν η υλικότητα εξαλειφθεί δεν αγγίζουν οι επαφές».
880.
Αυτό εξήγησέ μου, πώς παύει, να το γνωρίσω, έτσι ήταν ο νους μου».
881.
έτσι σε αυτόν που ακολουθεί παύει η ύλη, διότι οι όροι της εμμονής έχουν ως πηγή την αντίληψη».
882.
κάτι άλλο σε ρωτάμε, αυτό σε παρακαλώ πες μας·
άραγε κάποιοι λένε ότι αυτό είναι το ύψιστο,
ο εξαγνισμός του πνεύματος εδώ, σοφοί είναι αυτοί;
Ή μήπως λένε και κάτι άλλο πέρα από αυτό.
883.
κάποιοι από αυτούς όμως λένε την εκμηδένιση, αποκαλώντας τους εαυτούς τους επιδέξιους, χωρίς υπόλειμμα προσκόλλησης.
884.
γνωρίζοντας, απελευθερωμένος δεν μπαίνει σε αντιδικία, για ύπαρξη ή μη ύπαρξη δεν συμφωνεί ο σοφός».
Τέλος της ομιλίας για τη διαμάχη και την αντιδικία, ενδέκατη.