1.
Η ομιλία για τον ασθενή
121.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Τότε ο Ευλογημένος, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πήγε στην αίθουσα των ασθενών.
Ο Ευλογημένος είδε κάποιον μοναχό αδύναμο και άρρωστο·
αφού τον είδε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Αφού κάθισε, ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Οποιονδήποτε μοναχό, μοναχοί, αδύναμο και άρρωστο, πέντε φαινόμενα δεν εγκαταλείπουν, γι' αυτόν αναμένεται - 'σε σύντομο χρονικό διάστημα, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, θα παραμείνει'».
«Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας τη ρυπαρότητα στο σώμα, αντιλαμβανόμενος την αποστροφή για την τροφή, αντιλαμβανόμενος τη μη-ευχαρίστηση σε ολόκληρο τον κόσμο, παρατηρώντας το παροδικό σε όλες τις δραστηριότητες· και η αντίληψη του θανάτου είναι καλά εδραιωμένη εσωτερικά σε αυτόν. Οποιονδήποτε μοναχό, μοναχοί, αδύναμο και άρρωστο, αυτά τα πέντε φαινόμενα δεν εγκαταλείπουν, γι' αυτόν αναμένεται - 'σε σύντομο χρονικό διάστημα, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών... κ.λπ... έχοντας πραγματοποιήσει, έχοντας επιτύχει, θα παραμείνει'». Πρώτο.