2.
Η ομιλία «αυτό είναι δικό μου»
151.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι -
θεωρεί ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη... κ.λπ...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση -
θεωρεί ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ...
υποκείμενη σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτήν να τη θεωρεί ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Το αίσθημα...
η αντίληψη...
οι δραστηριότητες...
η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ...
υποκείμενη σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτήν να τη θεωρεί ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Δεύτερο.