12.
Η δεύτερη ομιλία για το τσακάλι
234.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Ακούσατε, μοναχοί, κοντά στο χάραμα της αυγής τη νύχτα ένα γερασμένο τσακάλι να ουρλιάζει;»
«Ναι, σεβάσμιε κύριε».
«Θα μπορούσε, μοναχοί, σε εκείνο το γερασμένο τσακάλι να υπάρχει οποιαδήποτε ευγνωμοσύνη και ευχαριστία, αλλά σε κάποιον εδώ που ομολογεί ότι είναι μαθητής του υιού των Σάκυα δεν θα μπορούσε να υπάρχει οποιαδήποτε ευγνωμοσύνη και ευχαριστία.
Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι -
'θα είμαστε ευγνώμονες και ευχάριστοι·
και ούτε η παραμικρή καλοσύνη που μας έγινε δεν θα χαθεί'.
Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί».
Δωδέκατη.