10.
Η δεύτερη ομιλία για τους ασκητές και τους βραχμάνους
500.
«Όποιοι ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, δεν κατανοούν την οφθαλμική ικανότητα, δεν κατανοούν την προέλευση της οφθαλμικής ικανότητας, δεν κατανοούν την παύση της οφθαλμικής ικανότητας, δεν κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της οφθαλμικής ικανότητας·
την ωτική ικανότητα... κ.λπ...
τη ρινική ικανότητα... κ.λπ...
τη γλωσσική ικανότητα... κ.λπ...
τη σωματική ικανότητα... κ.λπ...
δεν κατανοούν τη νοητική ικανότητα, δεν κατανοούν την προέλευση της νοητικής ικανότητας, δεν κατανοούν την παύση της νοητικής ικανότητας, δεν κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της νοητικής ικανότητας.
Αυτοί, μοναχοί, δεν είναι για μένα... κ.λπ...
διαμένουν έχοντας οι ίδιοι πραγματοποιήσει με άμεση γνώση, έχοντας επιτύχει.
«Όποιοι όμως ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, κατανοούν την οφθαλμική ικανότητα, κατανοούν την προέλευση της οφθαλμικής ικανότητας, κατανοούν την παύση της οφθαλμικής ικανότητας, κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της οφθαλμικής ικανότητας, την ωτική ικανότητα... κ.λπ... τη ρινική ικανότητα... κ.λπ... τη γλωσσική ικανότητα... κ.λπ... τη σωματική ικανότητα... κ.λπ... κατανοούν τη νοητική ικανότητα, κατανοούν την προέλευση της νοητικής ικανότητας, κατανοούν την παύση της νοητικής ικανότητας, κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της νοητικής ικανότητας, αυτοί, μοναχοί, είναι για μένα ασκητές ή βραχμάνοι, και μεταξύ των ασκητών θεωρούνται ασκητές και μεταξύ των βραχμάνων θεωρούνται βραχμάνοι· και αυτοί οι σεβάσμιοι διαμένουν έχοντας οι ίδιοι πραγματοποιήσει με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, τον σκοπό της ασκητικής ζωής και τον σκοπό της αφοσίωσης στην άγια ζωή». Δέκατη.