12.
Η δεύτερη ομιλία για τα δέκα
43.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή.
Τότε στον σεβάσμιο Άναντα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να περπατήσω στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή.
Γιατί να μην πάω στο πάρκο των αλλόδοξων περιπλανώμενων ασκητών;»
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε στο πάρκο των αλλόδοξων περιπλανώμενων ασκητών·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε εκείνους τους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Εκείνη την περίοδο, σε εκείνους τους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές που είχαν καθίσει και συγκεντρωθεί, εγέρθηκε αυτή η συζήτηση μεταξύ τους - «Όποιος λοιπόν, φίλοι, ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για δώδεκα χρόνια, είναι άξιος να ονομαστεί 'δεκαετής μοναχός'».
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα ούτε δέχτηκε με χαρά ούτε απέρριψε τα λόγια εκείνων των αλλόδοξων περιπλανώμενων ασκητών. Χωρίς να τα δεχτεί με χαρά, χωρίς να τα απορρίψει, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε - «Θα κατανοήσω το νόημα αυτών που ειπώθηκαν κοντά στον Ευλογημένο». Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού περπάτησε στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Εδώ εγώ, σεβάσμιε κύριε, αφού ντύθηκα το πρωί και πήρα το κύπελλο και τους χιτώνες μου, μπήκα στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή. Τότε, σεβάσμιε κύριε, μου ήρθε η σκέψη: 'Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να περπατήσω στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή. Γιατί να μην πάω στο πάρκο των αλλόδοξων περιπλανώμενων ασκητών;' Κ.λπ... χαιρέτησα εκείνους. Αφού ολοκλήρωσα την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισα στο πλάι.
Εκείνη την περίοδο όμως, σεβάσμιε κύριε, σε εκείνους τους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές που είχαν καθίσει και συγκεντρωθεί, εγέρθηκε αυτή η συζήτηση μεταξύ τους - 'Όποιος λοιπόν, φίλοι, ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για δώδεκα χρόνια, είναι άξιος να ονομαστεί δεκαετής μοναχός'. Τότε εγώ, σεβάσμιε κύριε, ούτε δέχτηκα με χαρά ούτε απέρριψα τα λόγια εκείνων των αλλόδοξων περιπλανώμενων ασκητών. Χωρίς να τα δεχτώ με χαρά, χωρίς να τα απορρίψω, σηκώθηκα από τη θέση μου και έφυγα - 'Θα κατανοήσω το νόημα αυτών που ειπώθηκαν κοντά στον Ευλογημένο'. Είναι δυνατόν, σεβάσμιε κύριε, σε αυτή τη Διδασκαλία και διαγωγή να διακηρυχθεί ένας μοναχός ως δεκαετής μόνο με την αρίθμηση των ετών;»
«Όχι βέβαια, Άναντα, δεν είναι δυνατόν σε αυτή τη Διδασκαλία και διαγωγή να διακηρυχθεί ένας μοναχός ως δεκαετής μόνο με την αρίθμηση των ετών. Αυτά τα επτά, Άναντα, είναι θέματα για τον δεκαετή που εγώ ο ίδιος έχω κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση και διακηρύσσω.
«Ποιες επτά; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός έχει πίστη, έχει ντροπή, έχει ηθικό φόβο, είναι πολυμαθής, καταβάλλει έντονη ενεργητικότητα, είναι μνήμων, είναι σοφός. Αυτά λοιπόν, Άναντα, είναι τα επτά θέματα για τον δεκαετή που εγώ ο ίδιος έχω κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση και διακηρύσσω. Με αυτά τα επτά θέματα για τον δεκαετή, Άναντα, προικισμένος ένας μοναχός ακόμη κι αν ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για δώδεκα έτη, είναι άξιος να ονομαστεί 'δεκαετής μοναχός'· ακόμη κι αν ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για είκοσι τέσσερα έτη, είναι άξιος να ονομαστεί 'δεκαετής μοναχός'· ακόμη κι αν ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για τριάντα έξι έτη, είναι άξιος να ονομαστεί 'δεκαετής μοναχός'· ακόμη κι αν ασκεί την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή για σαράντα οκτώ έτη, είναι άξιος να ονομαστεί 'δεκαετής μοναχός'». Δωδέκατη.