5.
Η ομιλία για τον υπαρξιακό πόνο
67.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε κάποιος μοναχός... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας μου διδάξει ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία συνοπτικά... κ.λπ...
να παραμείνω ενεργητικός, αποφασισμένος».
«Ό,τι, μοναχέ, είναι οδυνηρό·
εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί».
«Κατανοήθηκε, Ευλογημένε·
κατανοήθηκε, Καλότυχε».
«Πώς όμως εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα;» «Η ύλη, σεβάσμιε κύριε, είναι οδυνηρή· εκεί η επιθυμία μου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι οδυνηρή· εκεί η επιθυμία μου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτού, σεβάσμιε κύριε, που ειπώθηκε συνοπτικά από τον Ευλογημένο, κατανοώ έτσι αναλυτικά το νόημα».
«Καλώς, καλώς, μοναχέ! Καλώς πράγματι εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα. Η ύλη, μοναχέ, είναι οδυνηρή· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι οδυνηρή· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτού λοιπόν, μοναχέ, που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα, έτσι αναλυτικά πρέπει να κατανοηθεί το νόημα»... κ.λπ... Και εκείνος ο μοναχός έγινε ένας από τους Άξιους. Πέμπτο.