4.
Η ομιλία για αυτόν που γνωρίζει τη Διδασκαλία
68.
«Προικισμένος με επτά ιδιότητες, μοναχοί, ένας μοναχός είναι άξιος προσφορών... κ.λπ...
το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο.
Με ποια επτά;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη Διδασκαλία και γνωρίζει το νόημα και γνωρίζει τον εαυτό του και γνωρίζει το μέτρο και γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο και γνωρίζει τη συνέλευση και γνωρίζει την ανωτερότητα και κατωτερότητα των ατόμων.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη Διδασκαλία; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη Διδασκαλία - ομιλία, μικτό κείμενο, επεξήγηση, στίχους, εμπνευσμένο λόγο, ιτιβούτακα, τζάτακα, θαυμαστά φαινόμενα, βεντάλλα. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε τη Διδασκαλία - ομιλία, μικτό κείμενο... κ.λπ... θαυμαστά φαινόμενα, βεντάλλα, δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει τη Διδασκαλία'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη Διδασκαλία - ομιλία, μικτό κείμενο... κ.λπ... θαυμαστά φαινόμενα, βεντάλλα, για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει τη Διδασκαλία'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία.
«Και πώς γνωρίζει το νόημα; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει το νόημα κάθε ρήσης - 'αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης, αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης'. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε το νόημα κάθε ρήσης - 'αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης, αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης', δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει το νόημα'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει το νόημα κάθε ρήσης - 'αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης, αυτό είναι το νόημα αυτής της ρήσης', για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει το νόημα'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία, γνωρίζει το νόημα.
«Και πώς γνωρίζει τον εαυτό του; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τον εαυτό του - 'τόσος είμαι στην πίστη, στην ηθική, στη μάθηση, στη γενναιοδωρία, στη σοφία, στην οξυδέρκεια'. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε τον εαυτό του - 'τόσος είμαι στην πίστη, στην ηθική, στη μάθηση, στη γενναιοδωρία, στη σοφία, στην οξυδέρκεια', δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τον εαυτό του - 'τόσος είμαι στην πίστη, στην ηθική, στη μάθηση, στη γενναιοδωρία, στη σοφία, στην οξυδέρκεια', για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία, γνωρίζει το νόημα, γνωρίζει τον εαυτό του.
«Και πώς γνωρίζει το μέτρο; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει το μέτρο στην αποδοχή των αναγκαίων ειδών χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και φαρμάκων για ασθενείς. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε το μέτρο στην αποδοχή των αναγκαίων ειδών χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και φαρμάκων για ασθενείς, δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει το μέτρο'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει το μέτρο στην αποδοχή των αναγκαίων ειδών χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και φαρμάκων για ασθενείς, για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει το μέτρο'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία, γνωρίζει το νόημα, γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει το μέτρο.
«Και πώς γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο - 'αυτή είναι η ώρα για απαγγελία, αυτή είναι η ώρα για ανάκριση, αυτή είναι η ώρα για συνεχή προσπάθεια, αυτή είναι η ώρα για απομόνωση'. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε τον κατάλληλο χρόνο - 'αυτή είναι η ώρα για απαγγελία, αυτή είναι η ώρα για ανάκριση, αυτή είναι η ώρα για συνεχή προσπάθεια, αυτή είναι η ώρα για απομόνωση', δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο - 'αυτή είναι η ώρα για απαγγελία, αυτή είναι η ώρα για ανάκριση, αυτή είναι η ώρα για συνεχή προσπάθεια, αυτή είναι η ώρα για απομόνωση', για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία, γνωρίζει το νόημα, γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει το μέτρο, γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο.
«Και πώς γνωρίζει τη συνέλευση; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη συνέλευση - 'αυτή είναι συνέλευση της πολεμικής κάστας, αυτή είναι συνέλευση βραχμάνων, αυτή είναι συνέλευση οικοδεσποτών, αυτή είναι σύναξη ασκητών. Εκεί έτσι πρέπει να πλησιάζει κανείς, έτσι πρέπει να στέκεται, έτσι πρέπει να ενεργεί, έτσι πρέπει να κάθεται, έτσι πρέπει να μιλάει, έτσι πρέπει να σιωπά'. Αν, μοναχοί, ένας μοναχός δεν γνώριζε τη συνέλευση - 'αυτή είναι συνέλευση της πολεμικής κάστας... κ.λπ... έτσι πρέπει να σιωπά', δεν θα ονομαζόταν εδώ 'αυτός που γνωρίζει τη συνέλευση'. Επειδή όμως, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει τη συνέλευση - 'αυτή είναι συνέλευση της πολεμικής κάστας, αυτή είναι συνέλευση βραχμάνων, αυτή είναι συνέλευση οικοδεσποτών, αυτή είναι σύναξη ασκητών. Εκεί έτσι πρέπει να πλησιάζει κανείς, έτσι πρέπει να στέκεται, έτσι πρέπει να ενεργεί, έτσι πρέπει να κάθεται, έτσι πρέπει να μιλάει, έτσι πρέπει να σιωπά', για αυτό ονομάζεται 'αυτός που γνωρίζει τη συνέλευση'. Έτσι γνωρίζει τη Διδασκαλία, γνωρίζει το νόημα, γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει το μέτρο, γνωρίζει τον κατάλληλο χρόνο, γνωρίζει τη συνέλευση.
«Και πώς γνωρίζει τα ανώτερα και κατώτερα άτομα; Εδώ, μοναχοί, τα άτομα είναι γνωστά σε έναν μοναχό κατά ζεύγη. Δύο άτομα - ένα επιθυμεί να δει τους ευγενείς, ένα δεν επιθυμεί να δει τους ευγενείς. Αυτό το άτομο που δεν επιθυμεί να δει τους ευγενείς, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που επιθυμεί να δει τους ευγενείς, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα επιθυμούν να δουν τους ευγενείς - ένα επιθυμεί να ακούσει την Άριστη Διδασκαλία, ένα δεν επιθυμεί να ακούσει την Άριστη Διδασκαλία. Αυτό το άτομο που δεν επιθυμεί να ακούσει την Άριστη Διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που επιθυμεί να ακούσει την Άριστη Διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα επιθυμούν να ακούσουν την Άριστη Διδασκαλία - ένα ακούει τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί, ένα ακούει τη Διδασκαλία χωρίς προσεκτικό αυτί. Αυτό το άτομο που ακούει τη Διδασκαλία χωρίς προσεκτικό αυτί, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που ακούει τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα ακούν τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί - ένα αφού ακούσει διατηρεί τη Διδασκαλία, ένα αφού ακούσει δεν διατηρεί τη Διδασκαλία. Αυτό το άτομο που αφού ακούσει δεν διατηρεί τη Διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που αφού ακούσει διατηρεί τη Διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα αφού ακούσουν διατηρούν τη Διδασκαλία - ένα εξετάζει το νόημα των διδασκαλιών που διατήρησε, ένα δεν εξετάζει το νόημα των διδασκαλιών που διατήρησε. Αυτό το άτομο που δεν εξετάζει το νόημα των διδασκαλιών που διατήρησε, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που εξετάζει το νόημα των διδασκαλιών που διατήρησε, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα εξετάζουν το νόημα των διδασκαλιών που διατήρησαν - ένα γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία ασκεί σύμφωνα με τη Διδασκαλία και τη συμφωνούσα διδασκαλία, ένα γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία δεν ασκεί σύμφωνα με τη Διδασκαλία και τη συμφωνούσα διδασκαλία. Αυτό το άτομο που γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία δεν ασκεί σύμφωνα με τη Διδασκαλία και τη συμφωνούσα διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία ασκεί σύμφωνα με τη Διδασκαλία και τη συμφωνούσα διδασκαλία, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο.
«Δύο άτομα γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία ασκούν σύμφωνα με τη Διδασκαλία και τη συμφωνούσα διδασκαλία - ένα ασκεί για την προσωπική ευημερία όχι για την ευημερία των άλλων, ένα ασκεί και για την προσωπική ευημερία και για την ευημερία των άλλων. Αυτό το άτομο που ασκεί για την προσωπική ευημερία όχι για την ευημερία των άλλων, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτο. Αυτό το άτομο που ασκεί και για την προσωπική ευημερία και για την ευημερία των άλλων, έτσι αυτό ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινο. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, σε έναν μοναχό τα άτομα γίνονται γνωστά κατά δυάδες. Έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός γνωρίζει την ανωτερότητα και κατωτερότητα των ατόμων. «Με αυτές λοιπόν τις επτά ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος ένας μοναχός είναι άξιος προσφορών, άξιος φιλοξενίας... κ.λπ... το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο». Τέταρτο.