7.
Η ομιλία για την επιθυμία
403.
«Αυτές οι τέσσερις, μοναχοί, είναι οι εφαρμογές της μνήμης.
Ποιοι τέσσερις;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, όποια επιθυμία υπάρχει για το σώμα, αυτή εγκαταλείπεται.
Με την εγκατάλειψη της επιθυμίας, το αθάνατο πραγματώνεται.
Στα αισθήματα διαμένει παρατηρώντας τα αισθήματα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τα αισθήματα στα αισθήματα, όποια επιθυμία υπάρχει για τα αισθήματα, αυτή εγκαταλείπεται. Με την εγκατάλειψη της επιθυμίας, το αθάνατο πραγματώνεται.
Στη συνείδηση διαμένει παρατηρώντας τη συνείδηση, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τη συνείδηση στη συνείδηση, όποια επιθυμία υπάρχει για τη συνείδηση, αυτή εγκαταλείπεται. Με την εγκατάλειψη της επιθυμίας, το αθάνατο πραγματώνεται.
Στα νοητικά φαινόμενα διαμένει παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα στα νοητικά φαινόμενα, όποια επιθυμία υπάρχει για τα νοητικά φαινόμενα, αυτή εγκαταλείπεται. Με την εγκατάλειψη της επιθυμίας, το αθάνατο πραγματώνεται». Έβδομη.