10.
Η ομιλία για το γυναικείο μοναστήρι
376.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού ντύθηκε την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι·
αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Τότε αρκετές μοναχές πήγαν εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Άναντα·
αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισαν στο πλάι.
Καθισμένες στο πλάι, εκείνες οι μοναχές είπαν στον σεβάσμιο Άναντα:
«Εδώ, σεβάσμιε Άναντα, αρκετές μοναχές που διαμένουν με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης αντιλαμβάνονται μεγάλη διάκριση από πριν σε μετά». «Έτσι είναι, αδελφές, έτσι είναι, αδελφές! Όποιος, αδελφές, μοναχός ή μοναχή διαμένει με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γι' αυτόν αναμένεται - θα αντιληφθεί μεγάλη διάκριση από πριν σε μετά».
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού δίδαξε, παρακίνησε, ενθάρρυνε και ευχαρίστησε εκείνες τις μοναχές με μια ομιλία για το Ντάμμα, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού περπάτησε στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασα τον Ευλογημένο· αφού πλησίασα, απέδωσα σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισα στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Εδώ εγώ, σεβάσμιε κύριε, αφού ντύθηκα την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρα το κύπελλο και τους χιτώνες μου, πήγα σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι· αφού έφτασα, κάθισα στο προετοιμασμένο κάθισμα. Τότε, σεβάσμιε κύριε, αρκετές μοναχές με πλησίασαν· αφού πλησίασαν, μου απέδωσαν σεβασμό και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένες στο πλάι, σεβάσμιε κύριε, εκείνες οι μοναχές μου είπαν: "Εδώ, σεβάσμιε Άναντα, αρκετές μοναχές που διαμένουν με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης αντιλαμβάνονται μεγάλη διάκριση από πριν σε μετά". Όταν αυτό ειπώθηκε, σεβάσμιε κύριε, είπα σε εκείνες τις μοναχές: "Έτσι είναι, αδελφές, έτσι είναι, αδελφές! Όποιος, αδελφές, μοναχός ή μοναχή διαμένει με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γι' αυτόν αναμένεται - θα αντιληφθεί μεγάλη διάκριση από πριν σε μετά"».
«Έτσι είναι, Άναντα, έτσι είναι, Άναντα! Όποιος, Άναντα, μοναχός ή μοναχή διαμένει με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γι' αυτόν αναμένεται - θα αντιληφθεί μεγάλη διάκριση από πριν σε μετά».
«Σε ποιες τέσσερις; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, είτε εγείρεται πυρετός του πάθους στο σώμα με το σώμα ως αντικείμενο, είτε νωθρότητα του νου, είτε η συνείδηση διασκορπίζεται εξωτερικά. Τότε, Άναντα, από εκείνον τον μοναχό η συνείδηση πρέπει να κατευθυνθεί σε κάποιο εμπνευστικό αντικείμενο. Σε αυτόν που κατευθύνει τη συνείδηση σε κάποιο εμπνευστικό αντικείμενο, γεννιέται χαρά. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση. Σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει. Αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία. Σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός σκέφτεται έτσι - "Για όποιο σκοπό κατεύθυνα τη συνείδηση, αυτός ο σκοπός μου έχει επιτευχθεί. Λοιπόν, τώρα θα την αποσύρω". Αυτός την αποσύρει και δεν σκέφτεται λογισμούς ούτε συλλογίζεται. Κατανοεί: "Είμαι χωρίς λογισμό, χωρίς συλλογισμό, εσωτερικά μνήμων, είμαι ευτυχισμένος"».
«Επιπλέον, Άναντα, ένας μοναχός στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα στα νοητικά φαινόμενα, είτε εγείρεται νοητικό αντικείμενο ως πυρετός στο σώμα, είτε νωθρότητα του νου, είτε η συνείδηση διασκορπίζεται εξωτερικά. Τότε, Άναντα, από εκείνον τον μοναχό η συνείδηση πρέπει να κατευθυνθεί σε κάποιο εμπνευστικό αντικείμενο. Σε αυτόν που κατευθύνει τη συνείδηση σε κάποιο εμπνευστικό αντικείμενο, γεννιέται χαρά. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση. Σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει. Αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία. Σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός σκέφτεται έτσι - "Για όποιο σκοπό κατεύθυνα τη συνείδηση, αυτός ο σκοπός μου έχει επιτευχθεί. Λοιπόν, τώρα θα την αποσύρω". Αυτός την αποσύρει και δεν σκέφτεται λογισμούς ούτε συλλογίζεται. 'Είμαι χωρίς λογισμό, χωρίς συλλογισμό, εσωτερικά μνήμων, είμαι ευτυχισμένος', κατανοεί. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει διαλογιστική ανάπτυξη με κατεύθυνση.
«Και πώς, Άναντα, υπάρχει διαλογιστική ανάπτυξη χωρίς κατεύθυνση; Εξωτερικά, Άναντα, ένας μοναχός μη κατευθύνοντας τη συνείδηση, κατανοεί 'η συνείδησή μου είναι μη κατευθυνόμενη εξωτερικά'. Έπειτα, από πίσω προς τα εμπρός, κατανοεί 'μη συσταλμένη, απελευθερωμένη, μη κατευθυνόμενη'. Και επίσης κατανοεί 'στο σώμα διαμένω παρατηρώντας το σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, είμαι ευτυχισμένος'. Εξωτερικά, Άναντα, ένας μοναχός μη κατευθύνοντας τη συνείδηση, κατανοεί 'η συνείδησή μου είναι μη κατευθυνόμενη εξωτερικά'. Έπειτα, από πίσω προς τα εμπρός, κατανοεί 'μη συσταλμένη, απελευθερωμένη, μη κατευθυνόμενη'. Και επίσης κατανοεί 'στα αισθήματα διαμένω παρατηρώντας τα αισθήματα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, είμαι ευτυχισμένος'. Εξωτερικά, Άναντα, ένας μοναχός μη κατευθύνοντας τη συνείδηση, κατανοεί 'η συνείδησή μου είναι μη κατευθυνόμενη εξωτερικά'. Έπειτα, από πίσω προς τα εμπρός, κατανοεί 'μη συσταλμένη, απελευθερωμένη, μη κατευθυνόμενη'. Και επίσης κατανοεί 'στη συνείδηση διαμένω παρατηρώντας τη συνείδηση, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, είμαι ευτυχισμένος'. Εξωτερικά, Άναντα, ένας μοναχός μη κατευθύνοντας τη συνείδηση, κατανοεί 'η συνείδησή μου είναι μη κατευθυνόμενη εξωτερικά'. Έπειτα, από πίσω προς τα εμπρός, κατανοεί 'μη συσταλμένη, απελευθερωμένη, μη κατευθυνόμενη'. Και επίσης κατανοεί 'στα νοητικά φαινόμενα διαμένω παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, είμαι ευτυχισμένος'. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει διαλογιστική ανάπτυξη χωρίς κατεύθυνση.
«Έτσι λοιπόν, Άναντα, διδάχθηκε από εμένα η διαλογιστική ανάπτυξη με κατεύθυνση, διδάχθηκε η διαλογιστική ανάπτυξη χωρίς κατεύθυνση. Αυτό, Άναντα, που πρέπει να γίνει από τον Διδάσκαλο για τους μαθητές, αναζητώντας το καλό τους, με συμπόνια, από συμπόνια, αυτό έχει γίνει για εσάς από εμένα. Αυτές, Άναντα, είναι οι βάσεις των δένδρων, αυτές είναι οι άδειες οικίες! Διαλογίζεστε, Άναντα, μην αμελείτε· μη νιώσετε μετάνοια αργότερα! Αυτή είναι η παραίνεσή μας προς εσάς».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Ο σεβάσμιος Άναντα, ευχαριστημένος, αγαλλίασε με τα λόγια του Ευλογημένου. Δέκατη.