10.
Η ομιλία για τον Μπαντίγια
20.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Ανουπίγια, σε ένα άλσος μανγκοδέντρων.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα, είτε πήγαινε στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφραζε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
«Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!»
Αρκετοί μοναχοί άκουσαν τον σεβάσμιο Μπαντίγια, τον γιο της Καλιγκόντα, είτε πήγαινε στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, να εκφράζει συχνά αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: «Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!» Αφού άκουσαν, σε αυτούς ήρθε αυτή η σκέψη: «Αναμφίβολα, φίλοι, ο σεβάσμιος Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα, χωρίς ευχαρίστηση ακολουθεί την άγια ζωή· την ευτυχία της βασιλείας που αυτός είχε πριν όταν ήταν οικογενειάρχης, αυτός θυμούμενος εκείνη, είτε πήγαινε στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφραζε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!'»
Τότε αρκετοί μοναχοί πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Ο σεβάσμιος, σεβάσμιε κύριε, Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα, είτε πήγαινε στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφραζε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!' Αναμφίβολα, σεβάσμιε κύριε, ο σεβάσμιος Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα, χωρίς ευχαρίστηση ακολουθεί την άγια ζωή. Την ευτυχία της βασιλείας που αυτός είχε πριν όταν ήταν οικογενειάρχης, αυτός θυμούμενος εκείνη, είτε πήγαινε στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφραζε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!'»
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε σε κάποιον μοναχό: «Έλα εσύ, μοναχέ, εκ μέρους μου απευθύνσου στον μοναχό Μπαντίγια: 'Ο Διδάσκαλος σε καλεί, φίλε Μπαντίγια'».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε εκείνος ο μοναχός στον Ευλογημένο και πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα· αφού πλησίασε, είπε στον Μπαντίγια, τον γιο της Καλιγκόντα: «Ο Διδάσκαλος σε καλεί, φίλε Μπαντίγια». «Ναι, φίλε», απάντησε ο σεβάσμιος Μπαντίγια, ο γιος της Καλιγκόντα, σε εκείνον τον μοναχό και πήγε εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Στον σεβάσμιο Μπαντίγια, τον γιο της Καλιγκόντα, που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Είναι αλήθεια λοιπόν ότι εσύ, Μπαντίγια, είτε πήγαινες στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφραζες αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!'» «Ναι, σεβάσμιε κύριε».
«Βλέποντας ποιον λόγο όμως εσύ, Μπάντιγια, είτε πήγες στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφρασες αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο - 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!'» «Πριν, σεβάσμιε κύριε, όταν ήμουν οικογενειάρχης και ασκούσα βασιλεία, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και μέσα στο εσωτερικό παλάτι, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και έξω από το εσωτερικό παλάτι, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και μέσα στην πόλη, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και έξω από την πόλη, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και μέσα στην επαρχία, η προστασία ήταν καλά οργανωμένη και έξω από την επαρχία. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αν και προστατευόμουν και φυλασσόμουν, ζούσα φοβισμένος, ανήσυχος, καχύποπτος, τρομαγμένος. Τώρα όμως εγώ, σεβάσμιε κύριε, είτε πήγα στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, μόνος, άφοβος, χωρίς ανησυχία, χωρίς καχυποψία, χωρίς τρόμο, ζώντας άνετα, με πεσμένες τρίχες, ζώντας από ό,τι δίνουν οι άλλοι, διαμένω με νου σαν ελάφι. Βλέποντας αυτόν τον λόγο, σεβάσμιε κύριε, είτε πήγα στο δάσος είτε στη βάση ενός δένδρου είτε σε άδεια οικία, συχνά εξέφρασα αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο - 'Αχ, ευτυχία, αχ, ευτυχία!'»
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
και έχει υπερβεί τέτοιες καταστάσεις ύπαρξης και μη-ύπαρξης·
αυτόν που έχει απαλλαγεί από τον φόβο, ευτυχισμένο, χωρίς λύπη,
οι θεοί δεν μπορούν να τον δουν». Δέκατη.