49-51.
Ομιλία για ό,τι είναι εξωτερικό παρελθόν και τα λοιπά είναι πόνος
216-218.
«Οι υλικές μορφές, μοναχοί, είναι οδυνηρές, παρελθούσες, μέλλουσες, παρούσες.
Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός.
Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Οι ήχοι...
οι οσμές...
οι γεύσεις...
τα απτά αντικείμενα...
τα νοητικά φαινόμενα είναι οδυνηρά, παρελθόντα, μέλλοντα, παρόντα.
Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός.
Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».