4.
Η ομιλία για το εξωτερικό παροδικό
4.
«Οι υλικές μορφές, μοναχοί, είναι παροδικές.
Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό·
ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός.
Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Οι ήχοι...
οι οσμές...
οι γεύσεις...
τα απτά αντικείμενα...
τα νοητικά φαινόμενα είναι παροδικά.
Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό·
ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός.
Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από τις υλικές μορφές, αποστασιοποιείται από τους ήχους, αποστασιοποιείται από τις οσμές, αποστασιοποιείται από τις γεύσεις, αποστασιοποιείται από τα απτά αντικείμενα, αποστασιοποιείται από τα νοητικά φαινόμενα.
Αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος·
μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται·
στον απελευθερωμένο υπάρχει η γνώση: 'υπάρχει απελευθέρωση'.
Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'».
Τέταρτο.