12.
Η ομιλία για τον εξωτερικό μη-εαυτό του παρελθόντος και του μέλλοντος
12.
«Οι υλικές μορφές, μοναχοί, είναι μη-εαυτός, παρελθούσες και μέλλουσες·
τι να πει κανείς για τις παρούσες!
Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής είναι χωρίς προσκόλληση στις παρελθούσες υλικές μορφές·
δεν απολαμβάνει τις μέλλουσες υλικές μορφές·
ασκεί για την αποστασιοποίηση, για το μη πάθος, για την παύση των παρουσών υλικών μορφών.
Οι ήχοι...
οι οσμές...
οι γεύσεις...
τα απτά αντικείμενα...
τα νοητικά φαινόμενα είναι μη-εαυτός, παρελθόντα και μέλλοντα·
τι να πει κανείς για τις παρούσες!
Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής είναι χωρίς προσκόλληση στα παρελθόντα νοητικά φαινόμενα·
δεν απολαμβάνει τα μέλλοντα νοητικά φαινόμενα·
ασκεί για την αποστασιοποίηση, για το μη πάθος, για την παύση των παρόντων νοητικών φαινομένων.»
Δωδέκατη.